Volgens Hernández, auteur van het nieuwe boek Islam en feminisme, is het tij al lang aan het keren. In westerse landen daalt het geboortecijfer, terwijl in veel islamitische gemeenschappen het tegenovergestelde gebeurt. “De kracht van deze gemeenschappen ligt in hun bevolkingsgroei, terwijl Europese samenlevingen juist hun christelijke fundamenten verliezen,” aldus Hernández bij El Toro TV.

De Spaanse samenleving is volgens haar nu nog in een vroege fase van transformatie, maar dat is verraderlijk: “De gevaren zijn pas zichtbaar op de lange termijn. Als deze trend zich voortzet, zal Spanje binnen enkele decennia fundamenteel veranderen.”

Van getto naar gemeenteraad
De islamisering begint volgens Hernández niet met wapens of geweld, maar met strategie. “Het begint met het consolideren van stedelijke getto’s. Daarna volgt politieke participatie op wijkniveau, dan in gemeenteraden, dan in regionale overheden. Uiteindelijk raken zelfs nationale parlementen beïnvloed,” waarschuwde ze. Ze noemt het Verenigd Koninkrijk als voorbeeld, waar islamitische belangengroepen inmiddels stevige invloed hebben op het nationale beleid.

Volgens haar zijn deze structuren geen toeval. “De umma – de gemeenschap van gelovigen – werkt als een collectief blok, niet als losstaande individuen. De islam kent geen individuele vrijheid zoals wij die in het christendom kennen. Alles – religie, politiek, rechtspraak – valt onder één systeem: de sharia.”

‘Islamitisch feminisme is een ideologisch Trojaans paard’
Hernández gaat in haar nieuwste boek hard in op wat zij noemt het “pro-islamistisch feminisme”, een stroming van westerse feministen die volgens haar blind zijn voor de realiteit. “Dat is alsof je veganist bent en reclame maakt voor McDonald’s,” zei ze ironisch op Radio Libertad.

Ze legt uit dat er wel degelijk islamitische feministen zijn – vooral academici op Westerse universiteiten – maar dat zij geen afstand nemen van religieus fundamentalisme. “Ze zijn vaak religieus militant, gevormd in universiteiten in de VS, Canada of het Verenigd Koninkrijk. Hun strijd is niet voor vrouwenrechten, maar tegen het Westen.”

Volgens Hernández is het hijab-debat daar het beste voorbeeld van. “Ze willen doen alsof het alleen maar een religieus symbool is. Maar dat is het niet. De hijab is een politiek statement binnen een complete ideologische context. Je kunt de sociale en politieke lading ervan niet scheiden van het kledingstuk.”

Een verzwakt christendom
Wat het Westen volgens Hernández kwetsbaar maakt, is niet alleen de demografische daling, maar vooral het verlies van identiteit. “Onze samenlevingen zijn gedesintegreerd. Ontkerstening is niet slechts een moreel probleem, het is een strategische zwakte. Religie is net zo belangrijk als economische of militaire macht. We begrijpen het islamitische project niet omdat we zelf niet meer weten wie we zijn.”

Hernández noemt zichzelf een filosofisch denker met wortels in het klassieke linkse denken van Gustavo Bueno, maar hekelt de “progressieve stilte” rond islamisering. “De woke-beweging omarmt een feminisme dat zich keert tegen het christendom en tegelijk kritiekloos is naar de islam. Dat is niet alleen dom, het is gevaarlijk.”

“De tijd tikt”
Paloma Hernández sluit haar waarschuwing af met een heldere boodschap. “Islam is niet louter een religie, maar een totaliserend systeem. Religie, politiek en rechtspraak zijn één. Dat botst met de waarden van Europa. Als we dat niet erkennen, verliezen we niet alleen onze identiteit, maar ook onze vrijheid.”

Wie wil begrijpen wat er op het spel staat, moet volgens haar vooral studeren, lezen en de ideologische strijd serieus nemen. “De toekomst van Europa hangt af van hoe goed we het heden begrijpen.”