Het is 10 augustus 2024 wanneer wandelaars een levenloos lichaam aantreffen op een bospad bij Faulbach, in het district Miltenberg. Het slachtoffer, gekleed in wit, is zwaar verminkt. De schedel is ingeslagen. Doods­oorzaak: een open schedel-hersenletsel. Het lichaam blijkt dat te zijn van de 18-jarige M., een jonge Afghaanse vluchteling.

Niet ver van de plek ligt de moordbijl. Er hangen nog DNA-sporen van Atiqullah S. aan en het prijskaartje zit er zelfs nog aan. De plek des onheils is een bankje onder een boom, net buiten het zicht. Daar sloeg S. dertien keer met de bijl op het hoofd van M. in. Zijn vrouw Aziza Y. en hun vijf kinderen, waaronder een baby van één jaar, keken toe. 

Moordenaar douchte na afloop
Na de moord liep het gezin kalm terug naar hun asielopvang in Altenbuch. “We waren moe van het nachtelijke uitstapje,” zei Aziza Y. voor de rechter. Haar man nam een douche, “zoals altijd als hij thuiskwam”.

Waarom de kinderen erbij waren? Op die vraag zwegen beide ouders. Mogelijk hadden ze geen opvang, of wilden ze juist verdacht gedrag maskeren door als gezin te reizen.

De aanleiding: een opmerking in een onlinegame
De reden voor de moord kwam naar voren via hun oudste zoon B., 13 jaar oud. Hij vertelde dat het slachtoffer, M., via een onlinegame met hem in contact was gekomen. Op een dag zou M. hem hebben gezegd: “Ik neuk je in je reet.” Die opmerking, via luidspreker te horen in het huis, was voor de ouders reden genoeg om wraak te plannen.

Maandenlang werkten ze aan hun plan. Aziza Y. deed alsof haar man in Afghanistan zat en zocht contact met M., die woonde in een opvang in Nedersaksen. Ze nodigde hem uit naar Aschaffenburg, waar ze zogenaamd met haar kinderen was voor een ziekenhuisafspraak.

M. vertrouwde haar. Hij hielp met de kinderwagen, kocht snoep voor de kinderen, lachte met hen. Hij had niet door dat Atiqullah S. en zoon B. hem stiekem volgden.

De val in het bos
‘s Nachts gingen ze naar de afgesproken plek in het bos. Daar trok Aziza Y. zich terug in de struiken. Zoon B. gaf zijn vader een lichtsignaal met een e-scooter. Toen sloeg Atiqullah S. toe. “Met waanzinnige brutaliteit,” aldus de aanklager. “Van het gezicht en de schedel van het slachtoffer bleef weinig over.”

De achtergrond van M. maakt de zaak nog schrijnender. Hij vluchtte in 2022 uit Afghanistan, na een bomaanslag op zijn school. Zijn moeder en broers waren omgekomen. Hij had geen familie meer. “Het slachtoffer had niemand. Hij was helemaal alleen,” zei de aanklager.

Een vorm van zelfjustitie
Na de moord probeerde het gezin sporen te wissen. In Frankfurt zouden de telefoons van M. en de gebruikte gsm van Aziza Y. zijn vernietigd. Toch wist de politie via camerabeelden, DNA en getuigenissen het verhaal stukje bij beetje te reconstrueren.

In een afgeluisterde cel zei Atiqullah S.: “Wegens een smerig mens is mijn hele leven geruïneerd.” En ook: “Wie zou anders handelen als zijn zoon zo wordt bedreigd?” Hij beschouwde zichzelf als de rechtvaardige uitvoerder van een zelf geveld oordeel. “Boven is God, daaronder de rechter,” zei hij tegen zijn vrouw.

De rechtszaak: bekentenis en ontkenning
Atiqullah S. legde een uitgebreide bekentenis af. Aanvankelijk dacht een psychiater dat hij handelde in een psychose. Maar tijdens het proces toonden latere onderzoeken geen tekenen van waanzin. “Hij is verbitterd en agressief, maar er is geen sprake van psychotisch gedrag,” aldus de deskundige.

Aziza Y. bleef alles ontkennen. Ze zou het slachtoffer niet hebben gekend en niet op de hoogte zijn geweest van de plannen. Toch stonden er duidelijke camerabeelden waarop zij met M. te zien was. Ook haar zoon B. getuigde dat zij wist wat er ging gebeuren.

Volgens haar advocaat was ze “onderdanig” en onder controle van haar man. Ze mocht niet alleen het huis uit, geen taalcursus volgen, en moest andere mannen vermijden.

Veroordeeld tot levenslang
De rechtbank in Aschaffenburg geloofde haar verhaal niet. Zonder haar hulp was de moord niet mogelijk geweest, aldus de rechter. Ze had M. naar de plek gelokt. Ze is dan ook medeplichtige aan moord en kreeg, net als haar man, levenslang.

“Het ging om niets minder dan een executie,” sprak de rechter. “En minstens zo verachtelijk is dat het koppel hun kinderen erbij betrokken heeft – en zelfs hun oudste zoon tot medeplichtige maakte.”

In de uitspraak benadrukte de rechter bovendien: “Er was geen sprake van seksueel misbruik, enkel van een grove opmerking die ook als straattaal onder jongeren kan worden opgevat.” Daarmee is de moord, aldus de rechtbank, “een bijzonder verachtelijke vorm van zelfjustitie”. Het vonnis is nog niet definitief. Beide verdachten kunnen in beroep gaan.