Van Baarle sprak zich in het debat nadrukkelijk uit over zijn politieke doel. Hij stelde dat er een Palestijnse staat zal komen en dat die ook gerealiseerd moet worden ten koste van de Israëlische staat.. Daarmee kiest hij voor een fundamentele verandering in de regio. Zijn uitspraken zorgden voor stevige reacties in de Kamer.

Keijzer legde de kern van haar kritiek direct op tafel. ‘Hij zegt dat hij toe wil naar een staat waar gelijke rechten zijn voor iedereen. Zijn die gelijke rechten er dan ook voor vrouwen, voor homo’s, voor christenen? Hoe ziet de heer Van Baarle dat?’ Daarbij wees zij op de situatie in het Midden-Oosten. ‘Want ik ken weinig landen in het Midden-Oosten waar die gelijke rechten er zo zijn zoals ze nu in Israël wel aanwezig zijn.'

Geen concreet antwoord op kernvraag
Van Baarle ging niet inhoudelijk in op de vraag. In plaats daarvan viel hij Keijzer aan op haar standpunten. ‘Als mevrouw Keijzer echt oprecht zou willen pleiten voor gelijke rechten, dan zou ik haar willen aanraden om hier in Nederland te stoppen met haar funeste anti-islamretoriek.’ Volgens hem draagt zij bij aan verdeeldheid. ‘Daarmee zaait zij in Nederland een klimaat waar gelijke rechten tussen bevolkingsgroepen steeds moeilijker worden.’

Keijzer liet zich daar niet door afleiden en bleef aandringen op een antwoord. ‘Hij geeft geen enkel richting van antwoord op mijn vraag. Dus nogmaals: hoe ziet dat land van de heer Van Baarle eruit waar er gelijke rechten zijn voor mannen, vrouwen, homo’s, lesbiennes, Joden, christenen?’

Van Baarle bleef bij algemene formuleringen. ‘Die staat Palestina, die gaan wij vestigen, want ik geloof erin dat Palestina vrij zal zijn.’ Hij voegde daaraan toe: ‘Dat zal een staat zijn met gelijke rechten voor iedereen, ieder mens.’ Een concrete invulling bleef uit.

Keijzer trekt harde conclusie
Op basis van het uitblijven van een duidelijk antwoord trok Keijzer een scherpe conclusie. ‘In het land van de heer Van Baarle, wat hij Palestina noemt, is er dus geen vrijheid voor mannen, vrouwen, homo’s, Joden en christenen. Want als dat wel zo zou zijn, zou hij ja zeggen op deze vraag.’ Daarmee koppelde zij haar kritiek direct aan de mogelijke rol van de sharia.

Van Baarle verlegde vervolgens de aandacht naar Israël en Gaza. ‘Wat we in ieder geval kunnen constateren, is dat er op dit moment sprake is van onvrijheid.’ Hij uitte stevige kritiek op de Israëlische regering en stelde dat Keijzer daar niet op ingaat. ‘Ik hoor mevrouw Keijzer daar nooit over.’