Historische context: Sovjetverliezen en rol in de oorlog                 De Sovjet-Unie leed de grootste verliezen van alle landen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Volgens de meest geaccepteerde schattingen kwamen ongeveer 26 tot 27 miljoen Sovjet-burgers om het leven. Dit cijfer is gebaseerd op archiefonderzoek en demografische studies en geldt sinds 1990 als officiële Russische schatting. Van deze doden waren ongeveer 8,7 miljoen militairen. Sommige historici gaan uit van hogere aantallen, tot 11 tot 15 miljoen, als vermisten en krijgsgevangenen worden meegerekend. Het grootste deel van de slachtoffers bestond echter uit burgers. Ongeveer 18 tot 19 miljoen mensen stierven door gevechten, honger, ziektes, massa-executies en deportaties. De verliezen waren enorm en troffen een groot deel van de bevolking. Ongeveer 14 procent van de bevolking van de Sovjet-Unie kwam om. Voorafgaand aan de oorlog werkte de Sovjet-Unie samen met nazi-Duitsland. Op 23 augustus 1939 werd het Molotov-Ribbentrop-pact ondertekend. Dit was een niet-aanvalsverdrag tussen beide landen, met een geheime verdeling van Oost-Europa. Kort daarna vielen Duitsland en de Sovjet-Unie samen Polen binnen en werd het land verdeeld. De samenwerking duurde tot juni 1941, toen Duitsland de Sovjet-Unie binnenviel. In die periode waren er economische afspraken en leverde de Sovjet-Unie grondstoffen aan Duitsland. De samenwerking eindigde abrupt met de Duitse aanval. Naast de oorlogsslachtoffers veroorzaakte het Sovjetregime zelf ook miljoenen doden. Onder leiding van Stalin kwamen tussen 1924 en 1953 miljoenen mensen om door beleid en repressie. Dit gebeurde via hongersnoden, zuiveringen, werkkampen en deportaties. Historici schatten dat directe repressie leidde tot ongeveer 3 tot 6 miljoen doden. Wanneer hongersnoden worden meegerekend, loopt dit op tot 10 tot 20 miljoen.