Columnist over islam: ‘Als vrouw zou ik gek zijn als ik islam zou toejuichen'
De Vlaamse columniste Mia Doornaert vindt dat het Westen te veel toegeeft aan de islam. In de WNL-podcast Onze Eeuw zegt de oud-journaliste van De Standaard dat westerse landen dingen accepteren van moslims die zij nooit zouden dulden van christenen of andere groepen. Volgens Doornaert moet een vrije samenleving juist harder optreden tegen intolerantie.
Doornaert zegt dat zij zichzelf best islamofoob zou kunnen noemen, maar noemt het begrip zelf onzinnig. ‘Ja, maar weet u: het is een idiote term’, zegt zij. ‘Een fobie is eigenlijk een irrationele angst. Ik geef toe, ik heb een irrationele angst voor spinnen. Dat is dan arachnofobie. Islamofobie betekent eigenlijk: je moet gek zijn om tegen de islam te zijn.’
Volgens Doornaert is kritiek op de islam juist niet irrationeel. Zij wijst daarbij vooral op de positie van vrouwen in islamitische landen. ‘Als vrouw zou ik toch gek zijn als ik een overrompeling door de islam zou toejuichen? Kijk naar Afghanistan, in godsnaam, wat daar gebeurt met vrouwen. Dat is tien keer erger dan de apartheid ooit met zwarten heeft gedaan.’
Feminisme en islam botsen
Doornaert noemt zichzelf feminist. Juist daarom begrijpt zij niet dat sommige progressieven een positieve houding aannemen tegenover de islam. Volgens haar gaan mensen die zeggen voor vrijheid en vooruitgang te zijn, soms een alliantie aan met deze godsdienst of met vertegenwoordigers daarvan.
Zij noemt het voorbeeld van Eva Brems, voormalig voorzitter van Amnesty Vlaanderen. ‘Bijvoorbeeld Eva Brems, die voorzitter is geweest van Amnesty Vlaanderen, was de enige in het Belgische parlement die voor de boerka stemde.’
Volgens Doornaert vonden anderen dat een vrouw niet in een boerka moest worden opgesloten. Ook past het volgens haar niet bij westerse tradities dat iemand gemaskerd en volledig ingepakt over straat gaat. Toch ziet zij dat juist progressieve kringen geregeld begrip tonen voor islamitische eisen.
Vergelijking met appeasement
Doornaert vergelijkt de houding tegenover de islam met de verzoeningspolitiek van Engeland en Frankrijk tegenover Adolf Hitler voor de Tweede Wereldoorlog. Zij noemt de Franse premier Édouard Daladier en de Britse premier Neville Chamberlain, die naar München gingen en Hitler tegemoetkwamen.
Volgens haar hadden zij niet door hoe totalitaire stromingen werken. ‘Hij en Daladier hadden niet begrepen dat elke totalitaire zienswijze, of die nu religieus of politiek is, hoe meer je eraan toegeeft, hoe driester je die maakt.’
Ook in de Koude Oorlog zag Doornaert zo’n houding tegenover de Sovjet-Unie. Volgens haar leefde het Westen te veel met de rug naar landen als Polen, Tsjechië en Hongarije. ‘Als je met twee verschillende denkwijzen praat, het niet lukt’, zegt zij.
Theo van Gogh als voorbeeld
Doornaert ziet dezelfde knieval in het Westen tegenover de islam. ‘Ik zie een voortdurende knieval voor de islam. Dingen die men nooit zou aanvaarden van christenen of anderen, worden vergoelijkt als het gebeurt door een moslim.’
Zij wijst op de moord op Theo van Gogh in 2004 door Mohammed Bouyeri. Volgens Doornaert werd toen niet hard genoeg vastgehouden aan vrijheid van meningsuiting. Over de reactie van toenmalig minister Laurens-Jan Brinkhorst zegt zij: ‘Van Gogh mocht brutale dingen zeggen over iedereen, maar niet over de islam. Ik geloofde mijn oren niet. Dat is een knieval.’
Doornaert zegt dat zij tegen elke vorm van totalitair denken is. ‘Ik ben tegen oneigenlijk gebruik van het woord fascisme. Maar als het dan toch moet: ik ben tegen iedere intolerantie, tegen iedere totalitaire denkwijze. Of die nu communistisch, fascistisch of islamitisch is.’
