Aan de linkerzijde van het politieke spectrum wordt ongelijkheid steeds minder gezien als een mogelijke uitkomst van verschillende talenten, keuzes en omstandigheden, maar als een maatschappelijk probleem dat door de overheid moet worden gecorrigeerd. Wat ooit begon als een politieke overtuiging, is inmiddels verankerd geraakt in beleid, subsidieregelingen, belastingmaatregelen en bestuursmodellen. Niet door een revolutie op straat, maar door een revolutie achter de vergadertafel.