Dat verzoek richtte zich tot het ministerie van Buitenlandse Zaken. De studenten wilden via de rechter afdwingen dat Nederland hen zou bijstaan bij het verlaten van de Gazastrook. Volgens hen was sprake van een uitzonderlijke situatie waarin de staat moest ingrijpen.

Eerder heeft Buitenlandse Zaken enkele tientallen mensen geholpen om Gaza te verlaten. Dat gebeurde in een periode die door het ministerie werd omschreven als "zeer schrijnend”, vanwege de veiligheidssituatie en humanitaire omstandigheden. Volgens de staat ging het toen om een eenmalige uitzondering. De kern van de rechtszaak was de vraag of die eerdere uitzondering een vaste norm moest worden. De advocaat van de drie Gazanen stelde dat anderen in een vergelijkbare positie rechten konden ontlenen aan dat eerdere optreden van de staat. De landsadvocaat betoogde dat dit niet het geval was.

De bestuursrechter gaf de staat daarin gelijk. De rechter erkende dat de situatie in Gaza nog altijd ernstig is. Toch oordeelde hij dat consulaire beslissingen van het ministerie niet vatbaar zijn voor bezwaar of beroep. Daardoor kan de rechter inhoudelijk niet toetsen of Nederland verplicht is om hulp te verlenen. Het verzoek werd daarom afgewezen om procedurele redenen. De rechter sprak zich niet uit over de wenselijkheid van hulp, maar uitsluitend over de juridische mogelijkheden. Volgens het oordeel bestaat er geen besluit waartegen via het bestuursrecht kan worden geprocedeerd.