De ongekozen burgemeester wordt steeds machtiger: hoe democratisch is dat nog?

Er is een merkwaardige blindheid ontstaan in het Nederlandse debat over democratische controle. We praten eindeloos over “de rechtsstaat”, over “checks and balances” en over “democratische legitimiteit”, maar accepteren tegelijk een institutioneel figuur die daar steeds moeilijker in te plaatsen is: de burgemeester.
De burgemeester is in Nederland geen gekozen vertegenwoordiger. Hij of zij wordt benoemd via een procedure waarin de gemeenteraad weliswaar een rol speelt, maar waarin de doorslag uiteindelijk ligt bij de minister en de Kroon. Dat alleen al is in een moderne democratie een anomalie. Maar het wordt pas echt interessant (lees problematisch) wanneer we kijken naar de daadwerkelijke bevoegdheden van deze functionaris.


















































