Het asielstelsel dat iedereen moest redden, redt niemand meer
Het internationale vluchtelingenstelsel faalt, en de mensen die het het hardst nodig hebben merken het als eersten. Het is ontworpen voor een wereld die niet meer bestaat en nooit opnieuw ontworpen voor de wereld die ervoor in de plaats kwam.
In beginsel kan wie vervolging ontvlucht en onder regionale of subsidiaire beschermingsregimes ook wie bepaalde vormen van ernstige schade door gewapend conflict ontvlucht, bescherming zoeken in de staten die partij zijn bij het Vluchtelingenverdrag van 1951 en het Protocol van 1967. In de praktijk loopt die bescherming via smokkelaars en over de Middellandse Zee, door jaren van bestuurlijk niemandsland heen, en steeds vaker stuit zij op akkoorden die zijn ontworpen om te voorkomen dat de aanvrager ooit aankomt. Een belofte aan iedereen wordt aan vrijwel niemand waargemaakt. Dat gat is geen uitvoeringsprobleem. Het is het voorspelbare gevolg van een regionale instrument dat een onbeperkt bereik kreeg.
