Dit WK legt de mislukking van de multiculturele samenleving genadeloos bloot
Het WK voetbal heeft in 90 minuten meer duidelijk gemaakt over onze multiculturele samenleving dan tientallen jaren integratierapporten en diversiteitsbeleid ooit konden doen. Zodra de bal ging rollen, werden de zorgvuldig ingestudeerde woorden over gedeelde identiteit van het veld gespeeld. De Marokkaanse vlaggen kwamen uit de kast, de bloedlijn van voorouders werd weer doorslaggevend en het zogenaamde tweede vaderland bleek bij de eerste serieuze loyaliteitstest gewoon het eerste. Daarna vlogen stenen, vuurwerk en flessen door Nederlandse straten als nooit te voren. Het is pijnlijk maar waar: Nederland verloor niet alleen van Marokko, maar het verloor vooral van zijn eigen zelfbedrog.
Jarenlang kregen Nederlanders te horen dat afkomst er niet toe doet. Dat een moderne samenleving niet draait om bloed, bodem, geschiedenis en nationale verbondenheid. Wie als autochtone Nederlander te nadrukkelijk sprak over vaderland, volksaard of nationale trots, werd al snel verdacht gemaakt. Vaderlandsliefde moest worden verdund tot gezelligheid op Koningsdag, een oranje hoed bij het voetbal en een beetje van-links-naar-rechts hossen met een bierglas in de hand.
