Hoe kwam de veroordeling tot stand?
Het Kantongerecht Korneuburg veroordeelde de man nadat de details van de verkrachting waren geanalyseerd. De pogingen van de verdachte om de verkrachting te bagatelliseren werden door de rechtbank afgewezen.

Het veertienjarige meisje was ’s avonds onderweg naar huis terwijl ze met haar moeder aan de telefoon was. De asielzoeker, die onder invloed van alcohol stond, benaderde het meisje op een lokaal treinstation. Nadat het meisje niet inging op de toenadering van de asielzoeker, werd ze meegetrokken en tussen twee auto's op de parkeerplaats van het station aangevallen. Na de aanval nam hij haar telefoon en geld mee en ontvluchtte het station, het meisje op de grond achterlatend.

Tijdens de rechtszaak gaf de asielzoeker de verkrachting toe. Hij verklaarde grijnzend in de rechtszaal dat 'hij zichzelf niet kon inhouden'. Volgens de verdachte was hij dronken en 'wilde hij haar beter leren kennen'.

Later gaf hij, nadat DNA-sporen van de asielzoeker waren aangetroffen op het slachtoffer, wel toe dat hij een fout had gemaakt: “iedereen maakt fouten”, aldus de asielzoeker. Ook werd de asielzoeker op camerabeelden op het station gesignaleerd, wat samen door de rechter als sluitend bewijs werd geacht.

De rechter ging hier echter niet in mee: 'Je hebt het over een vergissing, maar dit zijn twee zware misdrijven. Uw bekentenis is niet echt; die komt alleen door overweldigend bewijs.'

Uit later onderzoek bleek de asielzoeker te zijn geregistreerd als zeventienjarige in Oostenrijk. Ook blijkt dat hij zeven verschillende identiteiten heeft aangenomen met verschillende geboortejaren in verschillende Europese landen. Uit het forensische onderzoek bleek de asielzoeker ten minste eenentwintig jaar te zijn tijdens de verkrachting, waardoor hij als volwassene werd berecht.