Volgens de filmmakers kregen zij te horen dat hun subsidieaanvraag van €30.000 werd afgewezen omdat hun team niet divers genoeg zou zijn. De thriller speelt zich af in een moerassig duingebied rond het begin van onze jaartelling en vertelt de ontstaansgeschiedenis van de stad Den Haag. Ondanks het unieke lokale karakter en de potentie voor citybranding, weigert de gemeente tot nu toe steun te verlenen. “Dit is citybranding van de bovenste plank", stelt De Mos in een reactie, die vindt dat de stad zijn eigen filmmakers zou moeten ondersteunen in plaats van hen buitenspel te zetten met “onzinnige diversiteitseisen”.

Naast de eis van meer inclusiviteit, moesten de filmmakers verplicht uitgebreide marketingplannen aanleveren over hoe ze hun publiek zouden bereiken. “Het is alsof je Rembrandt vertelt met welke kleuren hij moet schilderen,” zegt De Mos. Volgens de raadsleden ontmoedigt deze bureaucratie Haagse kunstenaars en zorgt het ervoor dat waardevolle lokale initiatieven verdwijnen. Een eerder slachtoffer van dit beleid zou volgens hen de succesvolle 72HRS The Hague Film Contest zijn geweest, die om soortgelijke redenen werd stopgezet.

De kritiek op de gemeente beperkt zich niet tot deze ene zaak. Hart voor Den Haag stelt dat het woke-inclusiviteitsbeleid van de stad al meerdere creatieve projecten de kop heeft ingedrukt. “Hoe inclusief ben je als je je eigen Haagse filmmakers buiten de deur houdt?” vragen De Mos en Bom zich hardop af. Ze wijzen erop dat deze aanpak niet alleen culturele schade aanricht, maar ook hypocriet is. “Zittende collegeleden laten de ‘te wit’ kaart snel varen als ze zelf op het pluche willen zitten,” sneert De Mos richting het gemeentebestuur.

Hart voor Den Haag heeft inmiddels schriftelijke vragen gesteld aan het college, waarin ze onder meer willen weten waarom de subsidie is geweigerd en welke stappen de gemeente gaat nemen om dit besluit te herzien.