In zijn video gebruikt Van de Beek een fictief dorp, ‘Wachthuizen’, om zijn punt te illustreren. In dat dorp staan honderd sociale huurwoningen. Elk jaar komen er drie woningen vrij, die worden toegewezen aan starters. ‘Met altijd 18 mensen op de wachtlijst en drie woningtoewijzingen per jaar, is de wachttijd zes jaar,’ legt hij uit.

Effect op starters
Van de Beek laat zien wat er gebeurt als één van die drie woningen voortaan naar een statushouder gaat. ‘Dan blijven er voor de andere starters nog maar twee in plaats van drie sociale huurwoningen over,’ zegt hij. ‘Met nog maar twee toewijzingen per jaar wordt hun wachttijd direct anderhalf maal zo lang, negen jaar in plaats van zes jaar.’

Volgens Van de Beek groeit de wachtlijst daarna elk jaar verder. ‘Elk jaar groeit de wachtlijst aan met één persoon en wordt de wachttijd een half jaar langer,’ legt hij uit. ‘Dus ondanks dat in dit voorbeeld maar 10 procent van alle woningtoewijzingen een statushouder betreft, is het effect hiervan groot.’

Hij benadrukt dat het voorbeeld een schets is van de werkelijkheid, bedoeld om het principe te laten zien. ‘Het draait dus alleen om de toewijzing aan starters en dan heeft 1 op 3 toewijzingen aan statushouders een fors effect.’

Politieke verantwoordelijkheid
Volgens Van de Beek ligt de schuld niet bij statushouders zelf, maar bij de politiek. ‘Het is niet de bedoeling om statushouders de schuld te geven van krapte op de huurwoningmarkt. De verantwoordelijkheid daarvoor ligt vooral bij politici,’ zegt hij.

Hij sluit af met een duidelijke boodschap: ‘De mensen die al jarenlang op een wachtlijst staan zijn natuurlijk niet gek, die voelen al lang aan dat voorrang voor statushouders hun wachttijd verlengt. Dat is niet de schuld van statushouders, maar van slecht beleid. Wel maar samen asielmigranten toelaten, maar niet de benodigde sociale huurwoningen bouwen.’