De uitspraak is gedaan in een zaak die was aangespannen door vier asielzoekers. Zij verzetten zich tegen het feit dat het COA kostgeld van hen vraagt. Dat doet het opvangorgaan wanneer een asielzoeker over een vermogen beschikt boven een vastgestelde grens. De betrokken asielzoekers ontvingen tussen de 15.000 en 30.000 euro. Dat geld kwam voort uit dwangsommen die het ministerie moet betalen wanneer de IND niet binnen de wettelijke termijn beslist op een asielaanvraag. Volgens de asielzoekers mocht dit bedrag niet meetellen als vermogen. Zij stelden dat het ging om een immateriële schadevergoeding voor het lange wachten.

De Raad van State gaat daar niet in mee. Volgens de bestuursrechter is het geld geen schadevergoeding. Het is een middel om de overheid aan te sporen sneller te handelen. De RvS kwalificeert de dwangsom als een „financiële prikkel voor de minister om sneller op een asielaanvraag te beslissen”. Daarom mag het bedrag worden meegeteld bij het vermogen van de asielzoeker.

Op basis van Europese regelgeving mogen lidstaten asielzoekers met voldoende eigen middelen laten meebetalen aan hun opvang. De Raad van State bevestigt dat Nederland dat rechtmatig doet. Het COA handelt daarmee volgens de wet. Voor alleenstaanden ligt de vermogensgrens rond de 6.300 euro. Voor een alleenstaande ouder of een echtpaar ligt die grens op ongeveer 12.500 euro. Wie daarboven zit, moet een maandelijkse bijdrage leveren. In deze zaak ging het om bedragen tussen de 2.600 en 11.600 euro. Dat kostgeld wordt berekend via een vaste formule. De bijdrage loopt door tot het vermogen weer onder de vastgestelde grens komt.