Mona Keijzer vat die kritiek hard samen. Zij wijst op uitgaven aan asiel, Oekraine, defensie en ontwikkelingshulp. Volgens haar gebeurt dat terwijl de Nederlandse infrastructuur achteruitgaat. 'Geld naar asiel. Geld naar Oekraine. Geld naar defensie. Geld naar ontwikkelingshulp. Veel geld… En ondertussen zakken we door onze bruggen en liggen de benodigde wegen en spoor er straks niet terwijl we gestaag toegroeien naar 20 miljoen inwoners.'

Onderhoud gaat voor nieuwe plannen
Karremans zegt dat de basis eerst op orde moet. Veel bruggen, viaducten en wegen stammen uit de periode van na de Tweede Wereldoorlog. Ze zijn volgens hem niet altijd berekend op zwaardere vrachtwagens en meer verkeer. Daarom moet het geld vooral naar onderhoud en vervanging.

Nieuwe projecten komen daardoor lager op de lijst te staan. De minister wil plannen eerst langs een strenge meetlat leggen. Daarbij kijkt hij naar economisch belang, woningbouw en de vraag of een tijdelijke oplossing genoeg is. 'Elke minister wil bruggen en tunnels openen, maar ik niet. Ik vind dat onderhoud nu bovenaan de lijst moet staan.'

Karremans erkent dat dit een harde boodschap is. Hij zegt dat niet alles tegelijk kan. Ook wijst hij op hogere lonen, duurdere grondstoffen en te weinig capaciteit in de markt. 'Laat ik heel eerlijk zijn: niet alles kan.'

Regels maken bouwen duurder
Volgens Karremans speelt regelgeving ook een grote rol. Nederland kan daardoor grote projecten moeilijker uitvoeren. 'Nou, als we nu de Deltawerken zouden willen aanleggen, krijgen we de vergunningen niet.' De minister wil daarom regels schrappen die infraprojecten duurder maken.

Toch blijft de politieke vraag hangen waarom juist wegen en spoor moeten wachten. Mensen betalen steeds meer wegenbelasting, terwijl Den Haag volgens critici wel andere grote uitgaven doet. Dat maakt de boodschap van Karremans extra gevoelig. Hij zegt zelf: 'De gouden randjes gaan eraf.'