Op 16 juli werd ik beëdigd als wethouder van Den Haag. Na jaren oppositie voeren zit ik nu aan de andere kant van de tafel. Dat betekent: niet alleen zeggen wat anders moet, maar ervoor zorgen dát het anders gaat.

Zuidwest kan geen twintig jaar wachten
Een van mijn belangrijkste opdrachten is het Nationaal Programma Zuidwest. In dit gebied wonen zo’n 70.000 mensen. Zuidwest heeft enorme potentie, maar de problemen stapelen zich op. Onderwijsachterstanden, jongvolwassenen zonder startkwalificatie, armoede, onveiligheid, criminaliteit en problemen rond gezondheid en leefbaarheid. Ook de sociale samenhang staat onder druk.

Daarom loopt er een twintigjarig Nationaal Programma. De ambitie is dat inwoners van Zuidwest in 2040 dezelfde kansen hebben als andere Hagenaars.

Die lange adem is nodig. Maar twintig jaar mag nooit een excuus worden om twintig jaar te vergaderen. Mijn boodschap tijdens mijn eerste debat als verantwoordelijk wethouder was daarom eenvoudig: de afdeling Concreet moet aan.

Meer regie, beter meten wat investeringen opleveren en vooral zorgen dat bewoners vooruitgang merken. Daar hoort economie nadrukkelijk bij. Banen, ondernemerschap en verbinding met werkgevers zijn minstens zo belangrijk als stenen stapelen.

Zuidwest heeft sterke schouders nodig: mensen die werken, investeren, ondernemen en zich langdurig aan hun wijk verbinden.

Geen verlenging arbeidsmigranten en geen coffeeshop
Die koers heeft gevolgen voor De Uithof, het groene sport- en recreatiegebied aan de rand van Zuidwest.

Voor de huisvesting van arbeidsmigranten daar is afgesproken dat deze maximaal tien jaar zou duren. Die afspraak gaan we nakomen. Er komt geen voortzetting van deze huisvesting. Een betrouwbare overheid houdt zich aan haar woord.

Ook hebben we een streep gehaald door het plan voor een coffeeshop in De Uithof.

Die keuzes kun je niet los zien van Zuidwest. Als we twintig jaar lang veel geld, mensen en middelen inzetten om een gebied sociaal en economisch vooruit te helpen, moeten we consequent zijn in wat we daar toevoegen. Voortgezette arbeidsmigrantenhuisvesting en een coffeeshop passen wat ons betreft niet bij die beweging.

We zien betere kansen voor recreatie, sport, ondernemerschap en nieuwe voorzieningen. De toets moet steeds zijn: helpt deze ontwikkeling het gebied en zijn bewoners vooruit?

Sportlaan: van 440 asielzoekers naar nul

Ook bij asiel heeft het college een andere koers afgesproken. Draagkracht en draagvlak zijn niet onbeperkt. We willen geen grootschalige asielopvang in woonwijken en zetten richting het Rijk in op een lagere Haagse opgave onder de Spreidingswet.

Het symbool daarvan is de Sportlaan. Voor het voormalige ziekenhuiscomplex lag een plan voor opvang van 750 mensen met een zorgvraag, onder wie 440 asielzoekers.

Dat gaat niet door. Het aantal asielzoekers op deze locatie gaat van 440 naar nul. In plaats daarvan kiezen we voor woningbouw, met nadruk op seniorenwoningen.

Daarmee luisteren we naar zorgen uit de Vogelwijk, Duindorp, Bomenbuurt, Vruchtenbuurt en omgeving. Niet iedere bewoner kan altijd zijn zin krijgen, maar inwoners moeten wél ervaren dat luisteren betekenis heeft en draagvlak ertoe doet.

Vertrouwen in de politiek moet je verdienen. Door afspraken na te komen, zorgen serieus te nemen en resultaten te boeken.

Iedere twee weken verantwoording

Dit is mijn eerste bijdrage op deze plek. Iedere twee weken wil ik u meenemen in mijn werk als wethouder, met de nadruk op mijn eigen portefeuilles: Economie, Internationaal, Strategie & Lobby en het Nationaal Programma Zuidwest.

Wat hebben we bereikt? Wat loopt vast? En wat gaan we eraan doen? Niet alleen vertellen, maar ook verantwoording afleggen.

Sinds 16 juli ben ik wethouder voor alle Hagenaars, ook voor mensen die nooit op mijn partij zullen stemmen.

Uiteindelijk telt één vraag: Wat merkt de Hagenaar ervan?
Daar wil ik op afgerekend worden.