Agema kwam al snel in de begin dagen van de PVV in het vizier van Wilders wegens haar politieke werk in de Provinciale Staten van Noord-Holland.

"Nou ik was Statenlid in Noord-Holland voor de LPF en hij was op mij geattendeerd. Maar ik wou niet verder in de politiek: iedereen had ruzie met elkaar. Geert bleef wel steeds zeggen dat hij mensen op zijn lijst wilde. Hij is een keer bij mij te eten geweest, in mei 2006. Toen had hij al veel mensen verzameld. Zijn enthousiasme sprak me gewoon aan. Toen ik ja had gezegd, hoorde ik dat ik nummer twee op de lijst was. Ik was wel jong, maar had veel ervaring in de provincie, vond Geert. Het was een groot avontuur", vertelt ze in een diepte interview met het AD.

Een van de redenen waarom ze koos voor de toen nieuwe partij van Wilders was omdat ze niet wilde dat Nederland zou veranderen in een islamitisch land. Ze vreesde namelijk voor de positie van de vrouw in een multiculturele samenleving.

"Ik wil gewoon niet in een islamitisch land wonen, daarom heb ik me aangesloten bij Geert en niet bij het CDA. Als vrouw heb ik bij de islam een minderwaardige positie. Daar zal ik me altijd tegen verzetten."

De PVV is jarenlang in het verdomhoekje gezet, maar tegenwoordig merkt Agema dat haar partij steeds meer wordt geaccepteerd. Dit komt vooral door de komst van FVD, die een hardere anti-overheidsretoriek hanteert dan de PVV.

"Ja. In het parlement zeker, hahaha. Ik merk ook dat ik deze periode meer voor elkaar krijg, Veel meer dan andere perioden. Ik krijg veel toezeggingen, moties worden aangenomen, het gaat veel makkelijker. Heel recentelijk nog. Kijk eens naar mensen met een beperking, hoe die bovenregionaal vervoer gebruiken. Ze hebben al die beperking, dan moeten ze ook nog alles bijhouden per kilometer. Stop daar nou mee! Mensen zijn gelijkwaardig, laat ze reizen op treintarief. Ik heb een beetje Lucille Werner van het CDA gepusht, hup aangenomen! Het is klein, maar voor die mensen groot."

Opvallend genoeg constateert Fleur Agema dat de huidige Kamer een stuk vriendelijk is onderling. Naar buiten toe lijkt het een enorm verdeelde Kamer, maar intern liggen de verhoudingen persoonlijk vlak goed.

"Het gekke is dat de Tweede Kamer zijn eigen dynamiek heeft, dit is een hele leuke Kamer. Ondanks de indruk naar buiten toe dat we elkaar allemaal de hersens inslaan is de sfeer onderling nog nooit zo goed geweest tussen allerlei fracties. Ik weet niet wat het is, het is een dynamiek die ik superleuk vind. Echt, ik mag tegenwoordig zelfs mee een borrel drinken, dat heeft nooit gemogen."