Dit roept vragen op. Enerzijds waarom zijn de partijen die gingen formeren hier nu pas over geïnformeerd? Bij plannen hoort een prijskaartje. Om te weten of je dit kan dekken moet je als landsbestuur weten hoe het er voor staat met de kas, anders wordt formeren erg lastig met het afwegen van keuzes. Anderzijds, als één partij op basis van dit feit het figuurlijk zinkend schip van oud-minister Kaag verlaat waarom ziet de rest die risico’s dan niet? Een optie is dat het hoofdargument in de persverklaring van NSC niet echt hout snijdt en dat andere formerende partijen dit weten en daarom blijven aansturen op samenwerken of is dit een excuustruus van een reden? Een soort druppel in de figuurlijk volgelopen emmer?