Beste vrienden,

Ik wil u bedanken voor uw uitnodiging en voor uw welkom. Ik ben blij dat ik vandaag voor u sta, onder Europeanen, onder Westerlingen, om onze trots te delen, om wat we zijn en om de vastberadenheid om dat te blijven. Europa heeft een geweldige en lange geschiedenis. En zoals alle geweldige en lange verhalen die zo’n enorm gebied en zo veel eeuwen omspannen, is ze doorkruist door drama’s van enorme omvang. Europa kende oorlogen, waaronder nog vrij recent twee Wereldoorlogen, het maakte natuurrampen mee, epidemieën en hongersnoden, economische crises, invasies, burgeroorlogen. Ze kwam er altijd weer bovenop. Soms snel of wat minder snel, soms heel langzaam, maar altijd met moed en talent. We kunnen spreken van een Europese weerbarstigheid, van het vermogen van onze beschaving om zijn fouten te begrijpen en zich te verbeteren, met als doel vooruitgang, telkens weer.

Op een bepaalde manier is Europa een wonder. Ze ziet er misschien niet zo uit, het is het kleinste continent ter wereld, ingeklemd  tussen Azië en de zee.  Europa heeft noch de gigantische Amerikaanse vlakten, noch de vruchtbare Aziatische massa’s. En toch is ze het kloppende hart van het menselijke avontuur. In slechts enkele eeuwen heeft Europa alles uitgevonden: kloosters, Gotiek, Gregoriaanse gezangen, de wisselbrief, feudalisme, het kanon, de drukpers, de symfonie, het kompas, de stoommachine, elektriciteit, de verbrandingsmotor, de trein, de bioscoop, vliegtuigen, en veel veel meer.

Het was Europa, eerst met boten, toen met treinen, auto’s en vliegtuigen, die de wereld ontdekte en verbond. Het is Europa die, met zijn hygiënische maatregelen, zijn vaccins en medicijnen, de mensheid verzorgde. Het was Europa dat wist hoe onafhankelijk te denken over het tijdelijke en het geestelijke. Het is Europa die het individu uitvond, hem emancipeerde van de wetten van de clan en de stam, hem in staat stelde vrij te zijn. Het is in Europa waar de Renaissance begon, de Verlichting, de Industriële Revolutie. En telkens wanneer  vernieuwingen, technisch, intellectueel, artistiek, politiek, economisch of wetenschappelijk ergens in Europa ontstonden, was het het hele continent wat zich dat in een paar jaar eigen maakte.

Europa is geen land, geen natie, geen volk, maar één en dezelfde beschaving, gesmeed uit de judeo-christelijke en Grieks-Romeinse geest. De Europese Unie is zelfs nog geen eeuw oud, terwijl Europa al meer dan twee millennia bestaat. Degenen die zichzelf in dit erfgoed herkennen, het zich eigen willen maken en willen voortzetten, zijn Europeanen. Al degenen die zichzelf er niet in herkennen, behoren tot een andere beschaving. Het is waar dat ons continent heel oud is. De filosofische, politieke, juridische en religieuze wortels gaan meer dan tweeduizend jaar terug, tot de Oudheid. Toch ziet het er nog jeugdig uit. Van Cleopatra’s Egypte zijn nog slechts ruïnes over. Van Caesars Rome rest een wereldbeeld dat in veel opzichten nog steeds relevant is. We blijven ons voeden met de gedachten van Seneca, Marcus Aurelius en Cicero. En dat geldt zelfs nog meer voor Heraclitus, Socrates en Plato, soms zelfs zonder dat we ons daarvan bewust zijn.

Ondanks al zijn lijden, ondanks alle beproevingen, ondanks de vele keren dat we dachten dat ze verloren was, lijkt onze beschaving iets onsterfelijks te hebben. En toch, het huidige Europa staat voor de deur van een nieuwe crisis, en iedereen voelt aan dat dit de laatste kan zijn. Wat is die crisis die dieper, serieuzer en beslissender lijkt dan alle vorige? Europa wordt niet gebombardeerd, niet verwoest door een plaag, niet vernietigd door een hongersnood. En toch: in de meeste landen hebben miljoenen burgers het gevoel dat alles waar zij in geloven, alles wat ze hebben gekend en alles wat ze zijn, op het punt staat in te storten. Overal in Europa, van Portugal via België tot Nederland, Groot-Brittannië, Italië, Duitsland, en natuurlijk ook Frankrijk steekt een gevoel van urgentie de kop op. Een gevoel dat alle sociale lagen aangaat, van arbeiders tot de meest welvarenden, van bescheiden tot aan gefortuneerd.

Dit gevoel van urgentie, deze ongerustheid, die grenst aan angst, soms zelfs aan paniek, komt voort uit de waarneming dat de Europese beschaving tegelijkertijd door verschillende vijanden omsingeld is. Allen ontzettend gevaarlijk, en dat die situatie ertoe kan leiden dat hetgeen we zijn en alles waar wij van houden verloren gaat.

Ik beschouw dat deze vijanden, althans de duidelijkste, de meest onmiddellijk bedreigende, er drie zijn.

De eerste is de islamisering van ons continent. Een religie die, overal waar ze genoeg macht krijgt om invloed uit te oefenen en veranderingen door te zetten, alle aspecten van het dagelijks leven wil bepalen. Tot in de kleinste details betreffende kleding, opvoeding, cultuur, voedsel et cetera. De lijst van onderwerpen waarover de islam ons de wet wil opleggen is eindeloos. De verzwakking van de Christelijke religie door twintigste-eeuws links activisme zette de deur open voor een islam die onze spirituele leegte claimt te vullen, en die overduidelijk de bedoeling heeft om het Europese continent te domineren. En ze is hard op weg daarin te slagen. Kijk naar Londen, of kijk naar de Franse voorsteden. De Grote Vervanging is daar dagelijks gaande. De Europese bodem is steeds vaker bodem van de jihad, waar geweld en vernedering van vrouwen aan de orde van de dag zijn, waar kritiek op Mohammed en de Koran verboden zijn, op straffe van de dood. Alleen ideologisch gemotiveerden en naïevelingen durven deze realiteit nog steeds te ontkennen.

De tweede vijand die ons omringt, en die ook het onderwerp van de aanstaande Europese verkiezingen zijn, is de Europese bureaucratie en de tirannie van zijn rechters. Een uitzonderlijk monster, omvangrijk, overal aanwezig en dat maar groeit en groeit, dat steeds maar meer wetten maakt, dingen verbiedt, surveilleert, censureert, tot het punt dat dit continent, dat er zo lang één van vrijheid was, onverbiddelijk op weg is om een gebied van steeds maar verdere verarming van onze vrijheid te worden. Onze Poolse en Hongaarse vrienden weten daar wel wat van af. Economische vrijheid, politieke vrijheid en culturele vrijheid liggen ten prooi aan de Europese bureaucratie, die op een vreemde manier gelijkenis vertoont met het Sovjet communisme,  in een ‘softe’ versie.

Het Europa van Brussel is duidelijk niet communistisch, of nóg niet, maar het bewandelt wel hetzelfde pad. We zien een gezichtsloos socialisme dat zijn grip op alles krijgt, niet precies totalitair, maar wel steeds minder democratisch. De urgentie gebiedt om per 9 juni aanstaande een einde te maken aan de heerschappij van Ursula von der Leyen en haar progressieve meerderheid. Dat is onze eerste doelstelling met Marion Maréchal, de lijsttrekker van mijn partij.

De derde vijand wil onze cultuur uitroeien, onze identiteit en onze geschiedenis. Ze haat onze twee millennia van glorie, overwinningen, genieën en creativiteit. U weet waar ik het over heb. Ik bedoel Wokisme. Een extreme ideologie, dom, leeg, oninteressant, en tegelijk zeer agressief en koppig. Er is geen enkel aspect van onze beschaving dat het niet wil vernietigen. Het vindt alles dat we zijn onverdraaglijk. Alles dat we zijn moet op de brandstapel. Woke is grotesque, maar het is toch onnoemelijk gevaarlijk omdat het de media, artiesten en instituties diepgaand beïnvloedt. Het is het nieuwe gezicht van Europees links geworden. En niet alleen Europees. Ook onze Amerikaanse vrienden begrijpen helaas waar ik het over heb. Zelfs al zouden ze vanaf november de kracht kunnen vinden om tegen deze ideologie te strijden.

Tegen de Wokies die de Europese geschiedenis haten, tegen al deze nihilisten, deze punks, die het Westen als een absoluut kwaad zien, wil ik met klem zeggen: Wordt eens volwassen, lees eens een paar boeken, houd op soep over de Mona Lisa te gieten en onze monumenten te vernielen en bedank God op je blote knieën dat je hiér geboren bent, en niet elders. Jullie zijn je misdragende kinderen die het wonderlijke speelgoed dat ze kregen vernielen.

Geen beschaving was zo briljant, zo creatief, zo bewonderenswaardig als de onze, geen één! Ik zeg dit als Fransman, als voormalig journalist, gepassioneerd gehecht aan de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van denken. Omdat we een land moeten heroveren, omdat we een continent moeten heroveren, heet mijn partij Herovering. En op 9 juni beginnen we, met onze lijsttrekker, Marion Marechal, en vele andere betrokkenen. Weet dat wij de enigen in Frankrijk zijn, die deze drie gevaren bestrijden. Maar we zijn bij lange na niet de enigen in Europa, want u bent hier. Hulde voor alles dat u in uw thuisland doet. Inderdaad, dames en heren. Om te overleven moeten wij Europeanen drie veldslagen tegelijk voeren. We moeten onze beschaving verdedigen alsof ons leven ervan afhangt, want ons leven hángt ervan af. Het komt op ons allen aan om het lot van de mooiste beschaving aller tijden te redden. Alleen een vrij volk kan een geweldige natie creëren. En alleen vrije mensen kunnen een geweldige Europese Unie creëren. Ik dank u.