Het was me z’n weekje wel. Te beginnen op 1 Juli, Keti Koti. Het feestje van de afschaffing van de slavernij, wat groots werd gevierd met allerlei mitsen en maren van wie er nu wel en niet mochten komen, het moest natuurlijk wel exclusief blijven voor inclusieve mensen in hun zelf gecreëerde exclusieve gedachtewereld. Dat daarbij alleen uitzonderingen mogen worden gemaakt na een intensief dorpsberaad bleek wel toen onze gekozen parlementsvoorzitter volgens hun niet over de juiste politieke kleur beschikte en daarom onweldenkend was, en eerst zijn excuses moest maken voor wat er in het verleden gezegd was, om zo weer gereinigd te worden van alle kwaaiigheid weer na voldoende boetedoening en getoonde nederigheid dan weer bekeerd te zijn tot de volgens hun weldenkende wereld. Immers, alleen dan tel je mee.