De ‘RKI-files’ leggen het onomstotelijk bloot: de coronacrisis was geen crisis. Althans, geen gezondheidscrisis. Het was een politiek schimmenspel, van een stel marionettenbespelers, die zich er terdege van bewust waren dat het verhaal dat zij vertelden pure fictie was. Een zwarte komedie voor de bühne, bedoeld om de kijkers angst aan te jagen en uit hun slaap te houden, compleet met spontaan dood neervallende mensen en dystopische taferelen van griezelig verlaten straten en stapels rochelende mensen in de gangen van overvolle ziekenhuizen. Het was I am Legend in real life. Als Hugo de Jonge een hond had gehad was het scenario compleet geweest en had hij legaal na negen uur ’s avonds zijn zelfgecreëerde Orwelliaanse hel kunnen inspecteren. Maar als hij die ook nog had moeten offeren op het altaar van de angst was hij misschien niet eens meegenomen in de sollicitatieprocedure voor het burgemeesterschap van Rotterdam. Er is tenslotte ook nog zoiets als overkill.