In zijn tekst noemt Rettman de premiers Viktor Orbán en Robert Fico ‘Kremlin-lakeien’. Hoewel beide landen alle vorige 17 sanctiepakketten steunden, blokkeren ze nu het volgende pakket vanwege zorgen over hun energiezekerheid. De EU wil dat alle lidstaten vanaf 2027 volledig stoppen met Russische energie, maar voor Hongarije en Slowakije zou dat rampzalig zijn stellen de Hongaarse en Slowaakse regeringen.

Rettman schrijft letterlijk: ‘Sla ze met alles wat je hebt: bevroren fondsen, inbreukprocedures, rechtszaken, indringende controles, publieke beledigingen en  boycots.’ Hij stelt ook voor om inlichtingendiensten op deze landen te zetten: ‘Laat je geheime diensten zoeken naar gevoelige informatie en geef die aan journalisten in Hongarije en Slowakije.’ Volgens hem verdienen deze landen ‘een oorlog met de EU’. ‘Als deze twee kleine verraders oorlog willen, laten we ze er dan een geven.’

Soevereiniteit onder druk
De toon van Rettman is extreem, maar volgens critici niet uitzonderlijk. In Brussel groeit de intolerantie jegens regeringen die niet meegaan in de Brusselse lijn. Vooral conservatieve en rechtse regeringen liggen onder vuur. De EU gebruikt steeds vaker juridische en financiële middelen om hen onder druk te zetten stellen critici.

Dat Hongarije en Slowakije bezwaar maken tegen de nieuwe energiemaatregel, komt volgens hen door economische noodzaak. Zonder Russische pijpleidingen zouden ze volledig afhankelijk worden van veel duurdere LNG via andere landen. Voor Hongarije betekent dat een afhankelijkheid van Kroatië, dat sinds het begin van de oorlog zijn tarieven heeft vervijfvoudigd. Slowakije zou gedwongen worden om Noorse gas via Duitsland te kopen en verliest daarbij ook inkomsten uit doorvoer naar Tsjechië en Oostenrijk.

Juridisch dubieuze route
Volgens artikel 194 van het EU-verdrag mogen lidstaten zelf bepalen van wie ze energie afnemen. Maar de Europese Commissie probeert nationale veto’s te omzeilen door de maatregel als ‘handels- en energiebeleid’ te bestempelen, in plaats van als sanctie. Hierdoor is geen unanimiteit nodig, alleen een meerderheid.’