Het gebouw, eigendom van de stad Zürich, werd in augustus gesloten. Oorspronkelijk was het plan om het pand grondig te renoveren en tegen 2030 opnieuw te openen als woonruimte voor senioren en gezinnen. Tot die tijd onderzoekt de stad zogenoemd “tijdelijk gebruik”. De opvang van asielzoekers geldt daarbij als belangrijkste optie.

Het complex telt zo’n negentig voormalige wooneenheden en ligt op een centrale plek in Leimbach, vlak bij een basisschool, een kinderopvang, een speeltuin, een wijkcentrum en een zwembad.

‘Dit kan de wijk niet aan’
Voor veel bewoners draait het bezwaar vooral om de schaal van het plan. Christian Traber, voorzitter van de wijkvereniging, wijst erop dat Leimbach al relatief veel sociale problematiek kent. Volgens hem wonen er nu al ongeveer driehonderd asielzoekers in de wijk.

“Als daar nog eens driehonderd bijkomen, stijgt hun aandeel van vier naar bijna tien procent van de bevolking,” zei hij tegen de Neue Zürcher Zeitung. “Dat is simpelweg te veel.”

Volgens officiële cijfers heeft Leimbach een bijstandspercentage van negen procent, bijna het dubbele van het stedelijk gemiddelde. Huishoudens hebben er lagere inkomens, de woningvoorraad is verouderd en een groot deel van de bewoners spreekt thuis geen Duits. Op een lokale school zouden vorig jaar zes leerkrachten zijn vertrokken vanwege de hoge sociale druk.

Petitie en boosheid over vertrek ouderen
De wijkvereniging werkt inmiddels aan een petitie waarin de gemeente wordt opgeroepen af te zien van het opvangplan. De initiatiefnemers vinden het onacceptabel dat oudere bewoners het pand moesten verlaten zonder dat er een concreet renovatieplan of tijdschema lag.

Volgens hen had het gebouw beter snel opgeknapt kunnen worden voor senioren, of tijdelijk gebruikt kunnen worden als betaalbare woonruimte voor studenten.

‘Interim betekent vaak jaren’
Buurtbewoonster en wijkactiviste Anja Graf (39) noemt de term “tijdelijk gebruik” misleidend. “In de praktijk duren dit soort opvanglocaties vaak vijf tot tien jaar,” zei ze tegen Blick. Ze wijst erop dat het vooral zou gaan om driehonderd jonge mannen, wat volgens haar een merkbare impact zal hebben op openbaar vervoer en openbare ruimtes.

Ze benadrukt dat het protest niet uit vijandigheid voortkomt. “We zijn niet xenofoob,” zegt Graf. “We zijn gewoon niet dom of naïef. We weten wat er op ons afkomt.” Ook zegt ze dat veel buurtbewoners zich ’s avonds minder veilig voelen dan vroeger.

Oud-medewerkers spreken van ‘ontworteling’
Ook voormalige bewoners en medewerkers van het verzorgingshuis laten hun stem horen. Trix Romer (66) werkte dertig jaar in het tehuis en noemt de sluiting pijnlijk. “De bewoners waren geschokt en bang,” zegt ze. Volgens haar verdienen ouderen die “Zwitserland hebben opgebouwd” een respectvollere behandeling.

De 92-jarige Elisabeth Eicher, een van de laatste bewoners die vertrok, herinnert zich de paniek die ontstond toen de sluiting werd aangekondigd. Ze bleef zo lang mogelijk, maar verhuisde uiteindelijk op aandringen van haar familie. 

Gemeente: ‘We hebben weinig opties’
De stad Zürich erkent de zorgen, maar benadrukt dat de ruimte voor asielopvang zeer beperkt is. Een woordvoerder van de sociale dienst zegt dat grootschalige opvanglocaties onder strikte voorwaarden functioneren.

Volgens de gemeente zijn dergelijke centra dag en nacht bemand en volgen bewoners verplichte programma’s voor werk, opleiding of integratie. “Zorgen van bewoners worden serieus genomen,” aldus woordvoerder Stefan Rüegger, “maar de mogelijkheden van de stad zijn helaas beperkt.” 

De gemeenteraad neemt de komende weken een besluit over het plan. Als het wordt goedgekeurd, kan het gebouw vanaf komende zomer in gebruik worden genomen als opvanglocatie.