Strafblad vol gruweldaden
Toen ik klein was, waren mijn vriendjes en vriendinnetjes en ik bang voor ‘kinderlokkers’. Dat waren een soort karikaturale personages uit griezelverhalen; morsige mannen met een lange regenjas en een hoed, die kinderen mee lokten met snoepjes. Ze bestonden niet echt, maar waren een handig instrument voor ouders om ons net genoeg angst mee aan te jagen om ervoor te zorgen dat we voorzichtig waren. Een beetje net als Sinterklaas: spannend genoeg om het een beetje eng te maken, zodat je op je tellen paste. Mijn eigen kinderen zijn niet bang voor kinderlokkers. Maar ik lig er ’s nachts opnieuw wakker van. De fictieve morsige mannen van weleer zijn nu namelijk geen slechteriken uit verhaaltjes meer, maar daadwerkelijk loslopende, fris ogende jongens met een strafblad vol met gruweldaden.

Wie in Nederland een kind heeft misbruikt, mishandeld en/of vermoord, loopt in no time weer vrij rond. Kan zich gewoon weer laven aan de bron van potentiële slachtoffertjes die de Nederlandse woonwijken zijn. En ondertussen zijn het de kinderen die van hun ouders een enkelband om krijgen om ze te tracken, voor het geval ze van het klimrek worden geplukt door de zedendelinquenten die zonder toezicht vrij door de buurt struinen. Het is de omgekeerde wereld.

Voor altijd een gevaar
Mijn twee oudste kinderen spelen regelmatig alleen buiten. Ik vind dat dat moet kunnen, maar inmiddels moet je je als ouder gaan afvragen of je nog wel pedagogisch verantwoord bezig bent als je je kinderen zelf naar de speeltuin stuurt. Mijn dochter is 9 jaar, net zo oud als Gino, die afgelopen week op zijn step vertrok en nooit meer terugkeerde. Hoe is het mogelijk dat de man die hem vermoorde en zich al eerder vergreep aan kleine jongetjes, gewoon weer terugkeerde in de samenleving? Omdat Nederland een arena is geworden waarin we kinderen voor de leeuwen gooien. Iedereen moet per se een ‘tweede kans’ krijgen en ‘re-integreren in de maatschappij’. Maar kinderen misbruiken is niet iets dat eruit te behandelen valt.

Het is geen incidentele ingeving waar je per ongeluk naar handelt. Wie een kind misbruikt en van het leven berooft is intrinsiek gek en voor altijd een gevaar. En zelfs als iemand ontoerekeningsvatbaar zou zijn en zich echt niet realiseert wat hij nou eigenlijk heeft gedaan, dan nog verdient zo iemand nooit een ‘tweede kans’. Die krijgt het kind namelijk ook niet.

Broedplaats voor georganiseerde misdaad
Er is een reden dat Nederland een broedplaats voor (georganiseerde) misdaad is geworden. Onze rechtsstaat faalt aan alle kanten. Daders worden beter beschermd dan slachtoffers en de lakse politieke modus operandi van jarenlang links pappen en nathouden, goedpraten en wegkijken faciliteert misdadigers in hun gedrag. Waar is het tenslotte beter toeven voor een kinderverkrachter dan in het land waar een pedofielenvereniging zich openbaar kan manifesteren en zelfs een handboek kan publiceren? In menig ander land worden je handen eraf gehakt als je het waagt überhaupt maar een naar kind te wijzen, maar hier discussiëren we rustig jarenlang over de rechten van kindermisbruikers. In Nederland kan het. Het scheelt ouders wel weer een leugentje om bestwil. We hoeven onze kinderen niet meer bang te maken met verhaaltjes om ze iets te leren, je zet gewoon het Jeugdjournaal aan en klaar is Kees.

Sinterklaas bestaat nog steeds niet, maar de kinderlokker inmiddels wel. Hij staat met snoepjes in de ene en zijn strafblad in de andere onderaan de glijbaan te wachten tot de kindertjes zo in zijn armen glijden. Maar wees maar niet bang, hoor ouders. Hij zal het nooit meer doen.

BVNL is samen met topmodel Kim Feenstra  een petitie gestart voor het strenger monitoren van veroordeelde zedendelinquenten. De maat is vol. Onze kinderen moeten veilig buiten kunnen spelen. 

-----------------
Vala van den Boomen is journalist en fractiemedewerker bij BVNL in de Tweede Kamer. Als journalist heeft Vala veel geschreven over onderwijs en zorg.