Volgens de linkse partij Die Grünen heeft de grote vraag naar eieren tegenover het beperkte aanbod de Duitse uitbreidingsplannen aangejaagd. De partij spreekt van het feit 'dat dit een ware goudkoorts heeft gecreëerd'. Aan Nederlandse kant zorgen de plannen juist voor verbazing, omdat boeren daar door stikstofregels nauwelijks kunnen uitbreiden en soms moeten krimpen of stoppen.

Groot verschil in stikstofnormen
Pluimveehouder Marc Hotting uit Geerdijk wijst vooral op de Nederlandse regelgeving tegenover Tubantia. 'De regelgeving is hier veel strenger. Dat raakt de hele agrarische sector.' Volgens hem is ook in Nederland veel vraag naar eieren, maar maken de regels uitbreiding moeilijk. 'Wat dat betreft is uitbreiden mogelijk, maar niet wat wet- en regelgeving betreft.'

Een belangrijk verschil zit in de toegestane stikstofdepositie. Duitsland hanteert een grens van 21 mol stikstof per hectare per jaar. In Nederland ligt die op 0,005 mol, oftewel 0,07 gram. Hotting noemt dat 'minder dan een gans in een jaar schijt.'

'En dan hebben ze het over één Europa'
Hotting vindt dat ook andere bronnen van stikstof moeten worden aangepakt. 'Als de overheid echt zoveel om de natuur geeft, moet ze ook de industrie en het verkeer aanpakken. En de gans natuurlijk. Maar dat gebeurt niet', zegt hij. Daarna stelt hij: 'Ondertussen zitten boeren zo klem, dat ze stoppen. Terwijl verderop wordt gebouwd. En dan hebben ze het over één Europa.'

LTO Noord-voorzitter Martin Immink ziet eveneens grote verschillen. Hij wijst naast de stikstofnorm op verschillen in het bestuursrecht en op financiële steun voor de regio Bentheim. 'En zo kan het gebeuren dat je als boer in Vasse moet meedoen aan een uitkoopregeling of moet krimpen, terwijl je Duitse buurman mag bouwen', zegt hij.