Tot een jaar geleden leidde Pascal Mertens (34) uit Hagen een normaal leven. Hij werkte, sportte en was net gaan samenwonen met zijn vriendin. “Ik ben een volwassene in het lichaam van een kind. Ik kan niets meer,” vertelt hij in een interview met ARTE Regards. Kort na zijn tweede Pfizer-injectie begonnen de klachten: trillingen in armen en benen, verlies van kracht, en uiteindelijk verlamming. “Ik voel me als een negentigjarige opa die alleen nog maar een beetje voor zich uit zit te vegeteren.”

Hij verloor vijftien kilo, kan nauwelijks meer lopen en is volledig afhankelijk van zijn ouders. “Het ergste vind ik mijn handen,” zegt hij. “Mijn benen zou ik nog kunnen missen, maar niet mijn handen. Die doen niet wat ik wil. Ik voel alles, maar ze luisteren niet meer naar mijn hoofd.”

Artsen stelden uiteenlopende diagnoses, van neurologische stoornissen tot psychosomatische klachten. Maar niemand durfde te zeggen dat het door de vaccinatie kwam. Zijn moeder zegt: “We lopen overal tegen muren op. Als een arts tegen je 35-jarige zoon zegt: ‘Als u pech hebt, zit u straks in een rolstoel,’ zonder een duidelijke diagnose, dan word je gek.”

Pascal staat nu op de wachtlijst van de post-covidkliniek in Marburg, waar professor Bernd Schieffer sinds 2022 patiënten behandelt met klachten na vaccinatie. Daar kwamen al meer dan 250 mensen uit Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland terecht. Schieffer zegt in ARTE Regards: “Het lichaam moet de ontstekingsreactie na een vaccinatie kunnen beheersen, maar dat lukt niet altijd. Soms ontspoort dat proces.”

“Ik moest mijn leven opgeven”
Tamara Retzlaff (28) uit Rottweil werkte als binnenstadsmanager en liet zich vroeg vaccineren vanwege haar vele klantcontacten. Kort daarna werd ze ziek: duizeligheid, extreme vermoeidheid en geheugenverlies. “Ik ben ontzettend vergeetachtig en dat doet pijn als je weet hoe je vroeger was,” vertelt ze aan ARTE Regards.

Na maanden zonder verbetering verloor ze haar baan. “Iedere vier weken vroegen ze of het al beter ging en of ik behandeld werd. Ik moest steeds antwoorden: nee, nog steeds niet.” Longcovid-klinieken weigerden haar omdat haar klachten niet door een infectie kwamen maar na de vaccinatie. “Ze wilden me niet onderzoeken of behandelen. Ze stuurden me gewoon weer weg.”

Tamara besloot iets te doen. Ze richtte de eerste zelfhulpgroep voor Post-Vac-patiënten op in Duitsland. Inmiddels telt de groep meer dan duizend leden. “De enige mensen die deze patiënten hoop kunnen geven, dat zijn wijzelf,” zegt ze. “Ik lag maandenlang in bed, en nu kan ik weer lopen. Die hoop wil ik doorgeven.”

Ze wordt behandeld in Marburg, met medicijnen, aangepaste voeding en lichte training. “Sinds ik goed ben ingesteld op de medicatie, heb ik geen flauwtes meer,” vertelt ze. “Ik weet nu: ik kan niet meer zoveel als vroeger. Maar ik heb geleerd mijn energie te verdelen.”

Tussen erkenning en ontkenning
Volgens het Paul-Ehrlich-Institut is bij 0,02 procent van alle gevaccineerden sprake van blijvende schade. Dat lijkt weinig, maar in Duitsland gaat het om meer dan 37.000 mensen. Toch blijft officiële erkenning zeldzaam: slechts ongeveer zes procent van alle aanvragen wordt goedgekeurd.

Een van de weinigen die wél erkenning kreeg, is Celine (20). Zij belandde als tiener 23 keer in levensgevaar door auto-immuunreacties na haar tweede BioNTech-prik. “Ik rouw om het kind dat ik vroeger was,” zegt haar moeder Elin in 3sat NANO. De deelstaat Noordrijn-Westfalen erkende Celines schade volledig. Ze krijgt een maandelijkse vergoeding van 854 euro en heeft recht op therapie en medicijnen. Toch blijft haar herstel onzeker.

De meeste slachtoffers hebben minder geluk. Procedures duren jaren, en de overheid – die de aansprakelijkheid van de vaccinproducenten heeft overgenomen – laat de zaak vaak aankomen op rechtszaken. “Er moet gerechtigheid komen voor wat ons is aangedaan,” zegt Elin. “Voor alle mensen die door de vaccinatie ziek zijn geworden – volwassenen én kinderen.”

Artsen zoeken naar antwoorden
De medische wereld tast nog grotendeels in het duister. Sommige onderzoekers wijzen op blijvend spike-eiwit in het lichaam, dat ook bij longcovid voorkomt. Een studie van de Yale-universiteit toonde aan dat dit eiwit bij sommige gevaccineerden nog ruim zevenhonderd dagen na de laatste prik aanwezig was. Andere experts waarschuwen dat dit nog niet breed bewezen is.

De Duitse arts Beate Jäger onderzoekt patiënten bij wie het bloed na vaccinatie sterke stollingsneiging vertoont. “We zagen bloedplaatjes die aan elkaar klonterden, verhoogde ontstekingseiwitten en auto-antilichamen,” zegt ze in 3sat NANO. “Dat veroorzaakt ontstekingen in het hele vaatstelsel.”

Een van haar patiënten is de negenjarige Eila Pfennig. Kort na haar eerste prik werd ze ernstig ziek. “Ze lag wekenlang in bed, was constant moe en ziek,” vertelt haar vader. “Niemand geloofde ons. Artsen zeiden dat het psychisch was.” De familie betaalt zelf duizenden euro’s voor behandelingen, waaronder een reeks bloedwassingtherapieën. “Tot nu toe is nog geen cent vergoed,” zegt haar vader. “Op een gegeven moment zijn de spaargelden op.”

Tussen hoop en frustratie
Ondanks alle tegenslagen weigeren Pascal, Tamara en anderen op te geven. Pascal probeert met fysiotherapie en hoopvolle gedachten zijn lichaam te herstellen. “Zo’n rotziekte krijgt me niet klein,” zegt hij. “Ik blijf vriendelijk. Ik geloof niet dat ik helemaal beter word, maar ik hoop een niveau te bereiken waarop ik kan leven.”

Voor de meeste getroffen mensen draait het om erkenning. Ze willen geen wraak, zeggen ze, maar eerlijkheid en hulp. Want na miljoenen prikken lijken de percentages misschien klein — maar voor wie getroffen is, is het alles.