Vandaag kwam de zon op boven de Donau en verlichtte een natie die op een historisch kruispunt staat. Na weken van intense campagnevoering, verhitte debatten en een niet-aflatende focus op de toekomst van ons land en Europa is de verkiezingsdag eindelijk aangebroken. Voor degenen onder ons die de afgelopen maanden de polsslag van de Hongaarse politiek hebben gevolgd, is dit niet louter een bureaucratische exercitie; het zou wel eens een ingrijpende uiting van de nationale wil kunnen zijn. In mijn eerdere verslagen heb ik getracht de lagen van ons complexe politieke landschap voor de internationale lezer bloot te leggen, maar vandaag verdwijnt alle theoretische “slimheid”. Wat overblijft is de rauwe realiteit van het stembureau, de zware stilte van het stemhokje en de onmiskenbare kracht van het Hongaarse volk om zijn eigen koers uit te stippelen, vrij van de dictaten van verre bureaucratische centra.