Maar de route is juridisch ingewikkeld. Suriname wil in feite doen wat Marokko al jaren succesvol doet: spelers uit de diaspora overtuigen om voor het land van hun ouders of grootouders te spelen. Alleen heeft Marokko een belangrijk voordeel. Veel Marokkaans-Nederlandse spelers hebben al de Marokkaanse nationaliteit. Bij Suriname ligt dat anders.

Suriname erkent in principe maar één nationaliteit. Daardoor kan een speler die een Surinaams paspoort krijgt, zijn Nederlandse nationaliteit kwijtraken. Precies dat probleem ligt nu op tafel bij president Jennifer Simons.

Commissie met juristen uit Suriname en Nederland
De Surinaamse regering gaat een speciale commissie instellen om de kwestie te onderzoeken, meldt Waterkant. Dat gebeurt op initiatief van president Simons, na overleg met de Surinaamse Voetbalbond. De SVB-delegatie stond onder leiding van bondsvoorzitter Dayasankar Mathoera.

De commissie moet bestaan uit topjuristen uit Suriname en Nederland. Zij moeten uitzoeken of er een werkbare juridische constructie mogelijk is. Het doel is dat diasporaspelers voor Suriname kunnen uitkomen zonder dat hun rechtspositie in gevaar komt.

Volgens Mathoera hebben de betrokken spelers via de Surinaamse naturalisatiewetgeving een regulier Surinaams paspoort gekregen. Hij benadrukt dat het niet gaat om een speciaal sportpaspoort of een tijdelijke voetbalconstructie.

Het is volgens hem een gewoon Surinaams paspoort, meldt Waterkant. Omdat sommige spelers zich niet in Suriname hebben ingeschreven, kunnen zij niet alle rechten uitoefenen die bij het staatsburgerschap horen. Maar in principe beschikken zij volgens de SVB wel over dezelfde rechten als andere Surinaamse burgers.

Nederlanderschap onder druk
Daar wringt het. Als Suriname maar één nationaliteit erkent, kan naturalisatie in Suriname betekenen dat de spelers hun Nederlandse nationaliteit verliezen. Voor veel voetballers is dat een groot risico. Zij wonen, werken en spelen vaak in Europa en willen hun Nederlandse paspoort niet kwijt.

Volgens Mathoera willen sommige spelers hun Nederlanderschap terugkrijgen. Maar dat kan gevolgen hebben voor hun inzetbaarheid bij Natio. “Als ze dat terugclaimen, hebben we geen Natio bestaande uit diasporaspelers, maar alleen uit lokale spelers”, zegt hij.

Marokko viert voetbalsucces
De vergelijking met Marokko ligt voor de hand. Marokko haalde de afgelopen jaren veel spelers met een Europese achtergrond binnen. Ook meerdere in Nederland geboren voetballers kozen voor de Marokkaanse ploeg, onder wie Noussair Mazraoui, Sofyan Amrabat, Hakim Ziyech en Anass Salah-Eddine.

Die aanpak leverde Marokko sportief veel op. Het land bouwde een sterk elftal met spelers die vrijwel volledig afkomstig zijn uit het buitenland. Hiermee wist Marokko dit WK zelfs Nederland te verslaan in de zestiende finale. Voor Suriname is zo’n model aantrekkelijk, omdat er in Nederland veel voetballers met Surinaamse wortels zijn.

Maar het juridische verschil is groot. Waar Marokko zijn diaspora vaak al als onderdanen beschouwt, moet Suriname werken met naturalisatie en nationaliteitsregels die botsen met de Nederlandse situatie.