In het begin van de twintigste eeuw waren dat het fascisme en het nazisme. De slachtoffers van Hitler worden geschat op circa 11–12 miljoen vermoorde burgers en krijgsgevangenen.

In de tweede helft van de twintigste eeuw kwam het gevaar van het communisme. De slachtoffers van “massamoordenaar” Mao worden door deskundigen geschat op circa 35–45 miljoen. De slachtoffers van het beleid van Stalin op circa 6–9 miljoen. Tegenwoordig is het islamisme de meest gevaarlijke ideologie: een radicale en vaak gewelddadige vorm van islam.

Hoeveel slachtoffers het nazisme had gemaakt en de gruwelijkheid van hetgeen zich in de concentratiekampen had afgespeeld werd in 1974 beschreven door Eugen Kogon in Der SS-Staat: Das System der deutschen Konzentrationslager.

De verschrikkingen van het communisme onder Mao werden in 1971 door Simon Leys onthuld in Les habits neufs du président Mao. Tussen 1973 en 1975 verschenen de drie delen van De Goelag-archipel van de Russische schrijver en voormalig Goelag-gevangene Aleksandr Solzjenitsyn (1918–2008). Dit veroorzaakte een grote schok bij linkse intellectuelen die tot dan toe onder de bekoring van het communisme verkeerden.

Wie heeft de gevaren van het islamisme op een overtuigende manier beschreven? En wanneer? Ik zou zeggen dat het Oriana Fallaci is met haar boek La rabbia e l’orgoglio (2001) of in het Engels The rage and the pride. Wie nu, na meer dan 25 jaar, het boekje van Fallaci doorleest, ziet hoeveel van wat zij beschrijft bewaarheid is geworden. Zij beschrijft de gevaren van het islamisme en de zwakke reactie van het Westen daarop. Zij wijst op de infiltratie van de Moslimbroederschap. Zij wijst op de gevaren van ongebreidelde immigratie, waardoor Europese landen worden overstroomd met mensen die de centrale waarden van de westerse cultuur niet onderschrijven. Fallaci’s boek is één lange en woeste tirade tegen de Europese politici die wegduiken voor hun verantwoordelijkheid om hun manier van leven te beschermen tegen een barbarij die voortschrijdt en geen tegenstand ontmoet.

Wie nu reflecteert op fascisme (nazisme geïncludeerd), communisme en islamisme zal constateren dat niet onmiddellijk duidelijk was wat de gevaren van die ideologieën waren. Ten aanzien van het fascisme en nazisme was dat nog het snelst duidelijk. Toen de nazi’s de Tweede Wereldoorlog hadden verloren, ontstond vrij snel een duidelijk besef dat het fascisme en het nazisme verwerpelijke ideologieën waren. Ten aanzien van het communisme was dat veel minder snel duidelijk en in zekere zin is dat tegenwoordig in de westerse wereld nog steeds onvoldoende doorgedrongen. Toen Solzjenitsyn met zijn boeken kwam, veroorzaakte dat een schok onder Franse intellectuelen die voor een groot deel achter het communisme aanliepen. Hetzelfde speelde zich af rond het maoisme. Zoals Richard Wolin beschrijft in The Wind from the East: French intellectuals, the Cultural Revolution, and the Legacy of the 1960’s (2010) werd onder Parijse intellectuelen heel lang Mao als een cultfiguur gezien. Men zat in Parijs bepaald niet te wachten op het ontnuchterende boek van Simon Leys.

Ook rond het islamisme speelt zich hetzelfde proces af. Eindeloos zijn de bezwaren die worden opgeworpen tegen een helder en overtuigend boek als dat van Oriana Fallaci. Is wat zij schrijft niet beledigend voor moslims? Je mag toch niet “de islam” beledigen? Is dit niet “islamofobisch”? Je moet toch geen ruzie gaan maken met een wereldgodsdienst die zoveel mensen steun geeft? Islam is toch een religie van een minderheid en waarom zou je minderheden beledigen?

Het meest dominante is nog wel: gewoon het probleem met het islamisme niet zien. Op dit moment is men in Europa bezig met een focus op nazisme en fascisme, op wat men noemt “extreemrechts”. Met andere woorden, men doet het voorkomen alsof het voornaamste ideologische gevaar komt van de stroming die Europa teisterde in het begin van de twintigste eeuw, namelijk het fascisme en het nazisme. Daardoor blijft islamisme als gevaar buiten beschouwing, net als de Parijse intellectuelen jarenlang de problemen met het maoïsme niet zagen. Tergend langzaam begint de boodschap van Oriana Fallaci door te dringen. Tergend langzaam krijgt men ook voor de juistheid van de typologie van Raymond Ibrahim. Ondertussen stromen Europese landen vol met “vluchtelingen” met ideeën in hun hoofd die een ondermijning vormen voor het westerse systeem van vrijheid, gelijkheid en broederschap. Het is deze “overname” die Fallaci feilloos schrijft.

Op dit moment staat Parijs in brand door straatjihad. Maar onze MSM typeren het als een “studentenprotest”. Er is nog een lange weg te gaan.

Paul Cliteur is de schrijver van “Islamism, Political Islam, and the Need for Critique”, in: Perichoresis: The Theological Journal of Emanuel University, Vol. 19, Issue 3, 2021, pp. 69-87.