Peters reageert op een reeks verhalen in Het Parool van vorige week. Daarin vertelden vijf queer Amsterdammers over het geweld en de intimidatie die ze dagelijks meemaken. Verrast is hij niet. Zulke geluiden hoort de politie al langer.

Hij ziet twee oorzaken. De samenleving verhardt en polariseert. Op sociale media spuwen mensen anoniem hun gal, en dat maakt haat ook op straat normaler. Daarnaast noemt hij de geloofsgemeenschappen. „Ik vind het persoonlijk vervelend om te benoemen, maar ik doe dat toch: het is een olifant in de kamer”, zegt Peters. Die groepen worden volgens hem niet kleiner.

Ook over het strafrecht is Peters kritisch. Er wordt volgens hem te weinig gebruikgemaakt van de straffen die er al zijn. Hij betwijfelt of er nu genoeg afschrikking van uitgaat.

Toch roept hij slachtoffers op om altijd melding te doen, ook als er weinig met een aangifte gebeurt. Zonder meldingen heeft de politie geen goede cijfers en kan zij geen trends aantonen. Voor beledigingen kunnen slachtoffers terecht bij het meldpunt Rita. De politie komt pas in beeld bij strafbare feiten, zoals grove belediging, bedreiging en mishandeling.

Peters erkent dat niet elke agent een melding van geweld tegen lhbtq’ers goed afhandelt. Het doel van Roze in Blauw is uiteindelijk zichzelf overbodig maken. Zover is het nog niet. Wie zich bij een agent niet op zijn gemak voelt, kan vragen om een collega van het netwerk. Het netwerk bezoekt ook bijeenkomsten om lhbtq-vluchtelingen uit te leggen dat ze zonder angst naar de politie kunnen. Bij een melding wordt eerst geholpen, en niet eerst gekeken of iemand hier wel mag zijn.