Fractievoorzitter Ronald Buijt deed daarbij een opvallende belofte. “De urgentie voor statushouders gaat eraf! Daar mogen ze me op afrekenen.” Met die uitspraak kiest Leefbaar nadrukkelijk voor een campagne waarin de woningmarkt centraal staat. Volgens de partij is de druk op de Rotterdamse woningvoorraad zo groot geworden dat eerst de eigen inwoners aan bod moeten komen.

De woningnood leeft al langer sterk in de Maasstad. Buijt zette dat punt nog eens scherp aan. “Wij zeggen: de woningnood is zo groot, dus de woningen gaan nu éérst naar Rotterdammers en niet naar mensen van buiten.” Daarmee probeert Leefbaar zich te profileren als de partij die de schaarse woonruimte in de eerste plaats wil reserveren voor de eigen stad. Het is een boodschap die past bij eerdere slogans van de partij, zoals “Kies leefbaar of links” en “Rotterdammers EERST”.

Die campagne-uitingen zorgden ook voor kritiek. Ombudsman Marianne van den Anker noemde de woordkeuze “polariserend”. Volgens haar “zitten kanten aan waardoor mensen denken: dit is alleen voor de witte Rotterdammer.” Leefbaar verwerpt die uitleg. Buijt zei daarover: “Wij sluiten niemand uit. We zijn juist een lokale partij. Bij ons staat de Rotterdammer op 1. Waar je wieg ook heeft gestaan.”

Met die formulering probeert Leefbaar het verwijt van uitsluiting te pareren en tegelijk vast te houden aan de kern van de boodschap. De partij zegt niet te selecteren op afkomst, maar op binding met de stad. Toch blijft vooral het punt van de statushouders gevoelig. In veel gemeenten leidt de voorrang bij huisvesting voor deze groep al langer tot politieke en maatschappelijke spanning. In Rotterdam wordt dat thema nu openlijk onderdeel van de verkiezingsstrijd.

Buijt koppelt zijn woonagenda aan concrete plannen. “We gaan heel veel bouwen. We zorgen ervoor dat leegstaande panden bewoond gaan worden. We gaan vooral zorgen dat de urgentie voor statushouders van tafel gaat.” Daarmee belooft Leefbaar niet alleen een andere verdeling van woningen, maar ook extra inzet op nieuwbouw en het benutten van leegstand. De vraag is wel in hoeverre dat in de praktijk haalbaar is, zeker gezien de afhankelijkheid van coalities en landelijke regelgeving.

Dat erkent Buijt zelf ook deels. Leefbaar Rotterdam werd in 2002, 2012 en 2018 de grootste partij, maar kon niet al zijn verkiezingsbeloften volledig waarmaken. Op de vraag waarom dat eerder niet lukte, zei hij: “Nee, het is makkelijker gezegd dan gedaan, maar je hebt ook te maken met andere partijen en er gebeuren dingen die je niet kunt voorzien.” Tegelijk hield hij vol dat zijn partij het verschil wel degelijk heeft gemaakt. “Ik weet in ieder geval dat wij er alles aan gedaan hebben. Zonder Leefbaar was het echt nog een stukje minder veilig geweest en we gaan er echt de plus op geven.”