Alexander schrijft dat zo’n scenario inhoudt dat “zelfversterkende terugkoppelingen het klimaatsysteem voorbij een point of no return duwen”. Volgens hem ontbreekt elk concreet bewijs daarvoor. “Een zorgvuldige blik op het bewijs laat zien dat deze bewering absurd is, zonder enig teken dat we momenteel ook maar in de buurt van zo’n omslagpunt zijn.”

Kritiek op ‘klimaatalarmisme’
De auteur ziet de recente waarschuwingen niet als iets nieuws. Hij wijst erop dat dezelfde hoofdauteur eerder betrokken was bij een publicatie over een vermeende klimaatnoodsituatie. Ook verwijst hij naar rapporten van de organisatie Global Tipping Points uit 2023 en 2025, die volgens hem sterk inzetten op dreigende scenario’s.

Een belangrijk argument in die rapporten is dat extreem weer toeneemt. Volgens Alexander klopt dat beeld niet. Hij schrijft dat extreem weer volgens studies “vaker, intenser en kostbaarder” zou worden, maar dat dit niet overeenkomt met metingen. “Uit observaties blijkt echter dat de meeste vormen van extreem weer niet vaker of intenser worden.”

De stijgende schade door natuurrampen heeft volgens hem een andere oorzaak. “De stijgende kosten van natuurrampen zijn simpelweg het gevolg van bevolkingsgroei en de steeds stijgende waarde van onroerend goed dat gevaar loopt.”

Koraalriffen herstellen zich volgens onderzoek
Een van de vaak genoemde kantelpunten is het verdwijnen van koraalriffen. Sommige studies stellen dat dit proces al begonnen is bij een opwarming van ongeveer 1,2 graden. Alexander noemt dat een te snelle conclusie.

Hij verwijst naar onderzoek van koraalexpert Peter Ridd. Volgens dat onderzoek sterven koralen meestal niet, maar herstellen ze zich. “De meeste koralen die door hogere temperaturen verbleken, niet afsterven, maar in staat zijn om zich binnen tien jaar of minder snel te herstellen.”

Als voorbeeld noemt hij het Great Barrier Reef in Australië. Ondanks meerdere verblekingsperiodes bereikte de koraalbedekking daar in 2024 een recordniveau. Ook wereldwijde data laten volgens hem weinig verandering zien sinds eind jaren negentig.

Geen aanwijzing voor instorting van ijskappen
Ook voor een mogelijke instorting van de ijskap op Antarctica ziet Alexander geen bewijs. In tegenstelling tot veel berichten zou de totale ijskap volgens hem juist groeien.

Hij verwijst naar metingen tussen 2002 en 2023. Die laten volgens hem zien dat de massa van het ijs toeneemt. Daarmee is er volgens hem geen sprake van een naderende instorting van de West-Antarctische ijskap.

Daarnaast merkt hij op dat smeltprocessen deels een andere oorzaak kunnen hebben. Onder het ijs liggen actieve vulkanen die invloed hebben op gletsjers. Volgens Alexander betekent dit dat veranderingen niet automatisch aan klimaatopwarming te koppelen zijn.

Twijfels over oceaanstroming AMOC
Een ander vaak genoemd risico is het stilvallen van de Atlantische oceaanstroming, de AMOC. Ook hier plaatst Alexander vraagtekens bij.

Volgens hem zijn de meeste voorspellingen gebaseerd op klimaatmodellen. Hij noemt die modellen onbetrouwbaar voor dit soort voorspellingen. “Alle beweringen over een naderend onheil zijn gebaseerd op computerklimaatmodellen, die over het algemeen een slechte staat van dienst hebben wat betreft het doen van voorspellingen.”

Hij wijst erop dat sommige modellen juist het tegenovergestelde laten zien. “Veel van de genegeerde modellen simuleren in feite een versterkte AMOC.” Volgens hem is het selectief gebruiken van modellen “hoogst onwetenschappelijk”.

Scenario’s met extreme opwarming ‘onrealistisch’
Tot slot bespreekt Alexander de toekomstscenario’s die vaak worden gebruikt in klimaatonderzoek. Vooral scenario’s met hoge uitstoot, zoals SSP5-8.5, krijgen kritiek.

Volgens hem zijn deze scenario’s niet realistisch. Hij verwijst naar klimaatonderzoeker Roger Pielke Jr., die vaker kritiek uit op dit soort modellen. Alexander schrijft dat “scenario’s met hoge emissies zoals SSP5-8.5 onwaarschijnlijk extreem” zijn.

Meer gematigde scenario’s geven volgens hem een ander beeld. “Realistischere scenario’s zoals SSP1-2.6 of zelfs SSP2-4.5 zullen in de nabije toekomst slechts een bescheiden opwarming veroorzaken, zonder dat er kans is op het bereiken van omslagpunten.”