Volgens Nieuwsuur gebeurde dit ‘zonder er ruchtbaarheid aan te geven’. Het betrof dertien personen. De lijst waarop zij stonden was kort na de Hamas-aanvallen opgesteld. Daarop stonden Nederlanders, hun ‘kerngezinsleden’, mensen met een verblijfsstatus en Palestijnen met een positief IND-besluit. In mei werd bekend dat bijna alle 160 mensen op deze lijst inmiddels waren binnengehaald.

Toch groeide die lijst gaandeweg. Een aantal Palestijnen kwam via uitnodigingen van Nederlandse instellingen. Het Netherlands Institute for Advanced Study (NIAS) haalde er enkele naar Nederland. Vijf studenten kregen een beurs van de Universiteit Maastricht. Artema kwam via een uitnodiging van De Correspondent.

Rol van Buitenlandse Zaken
Veldkamp maakte gebruik van het Snel Consulair Ondersteuningsteam (SCOT). Dat team bestaat uit diplomaten en medewerkers van Buitenlandse Zaken en wordt normaal alleen ingezet om Nederlanders in nood te helpen. Soms gebeurt dat samen met Defensie.

Opmerkelijk is dat Veldkamp SCOT inzette om Palestijnen zonder Nederlands paspoort of directe familieband alsnog naar Nederland te halen.

‘Mijn plek is waar ik me gerespecteerd voel’
Een van hen, stedenbouwkundige Hazem Abu-Orf, zei in Nieuwsuur: ‘Mijn plek is waar ik me gerespecteerd voel, waar ik me verbonden voel met de mensen. Waar ik het gevoel heb dat ik op de manier die ik wil, kan bijdragen aan de maatschappij. Dus dat kan overal zijn. Niet alleen in Europa.’

Deze uitspraak onderstreept dat Nederland potentieel wordt gebruikt als springplank, terwijl de kosten voor de belastingbetaler zijn.

De aanpak van Veldkamp roept vragen op. Als minister wees hij eerder het plan af om gewonde Gazaanse kinderen naar Nederland te halen voor behandeling. Tegelijkertijd haalde hij wel andere Palestijnen stilletjes binnen. Zonder overleg met de Tweede Kamer, en mogelijk ook zonder dat collega-ministers volledig op de hoogte waren. De vraag is nu of zijn opvolger David van Weel nog meer van dit soort beslissingen zal aantreffen.