Censurerende ongeleide projectielen
Na twee weken vrijaf genomen te hebben merk ik eigenlijk pas terwijl ik het nieuws gelezen en gevolgd heb, wat een voorrecht ik heb om te kunnen schrijven wat ik wil. Ik leg verantwoording af aan mezelf, soms zegt mijn vrouw: nou Bert dat is wel heel grof of hard, dan pas ik het aan, of niet. En als u, de lezer, mijn stukken niet te pruimen vindt zij dat zo. Ik word er geen dubbeltje armer door.
Als ik wat zeker wil weten of verifiëren dan bel en mail ik erachteraan of zoek het goed uit om geen valse dingen te schrijven. Maar de rest is volledig eigen interpretatie en observatie. Hoe anders is dat als je in dienst bent om er je brood me te verdienen, en de uitgever of redactie grotendeels bepaalt hoe en wat je mag en kunt schrijven.


















































