De democratie is kwetsbaar. Dat hebben we de afgelopen jaren bij uitstek kunnen zien. De Grondwet werd opzijgezet om rechten en vrijheden van het volk in te perken en de controlemiddelen van volksvertegenwoordigers en burgers uit te hollen. Alsmaar schaamtelozer zette de zittende macht hen buitenspel, tot op het punt dat een rechtvaardiging, of een redelijk excuus daarvoor, niet eens meer gegeven werd. Want zo gaat dat met totalitarisme: wie alles en iedereen overheerst, kan alles maken en gaat denken dat hij heilig en onaantastbaar is. Maar wie de werkelijkheid uit het oog verliest wordt uiteindelijk de keizer zonder kleren. En zo stond Landsadvocaat Elisabeth Pietermaat ondanks haar toga plotseling poedelnaakt voor de rechter, die met priemende vinger en tot verbazing en groeiende hilariteit van de toeschouwers wees op de werkelijkheid die steeds duidelijker begint te worden: de superioriteit van de overheid is misplaatst en in plaats van het angstvallig te verzwijgen is het tijd om te benoemen wat iedereen eigenlijk al heel lang ziet: het gebrek aan competentie bij de overheid is lachwekkend en het is tijd dat we stoppen met het buigen voor autoriteit die nergens op gebaseerd is.