Wilders' eenmanszaak staat op knappen: wanneer gaat hij hier van leren?
De brandbrief vanuit de PVV-fractie én het vertrek van meerdere Kamerleden is de ultieme bevestiging van wat velen al lang vermoedden: de PVV, of beter gezegd: Geert Wilders, is murw geslagen door de eigen succesformule. 'De campagne viel stil omdat de lijsttrekker er geen zin meer in had', zo klinkt de snoeiharde kritiek van de eigen fractieleden. Een constatering die de onrust binnen de partij feilloos blootlegt en Wilders dwingt in de spiegel te kijken. Want eindelijk durft iemand de olifant in de kamer te benoemen. Dit is geen klein relletje, dit is een fundamentele scheur in het fundament van de partij die probeert de stem van de gewone Nederlander te zijn. En dat is jammer en verdrietig voor de mensen die op hem gestemd hebben.
De kritiek dat de campagne stilviel, is niet mis te verstaan. Wilders die geen zin meer heeft in campagne? Het is de harde realiteit: als de frontman van degene die de revolutie moet leiden zich terugtrekt, dan erodeert het vertrouwen aan de basis. En dan hebben de critici absoluut gelijk: Wilders durft geen verantwoordelijkheid te nemen voor een waardeloze campagnestrategie. Een strategie die blijkbaar bestond uit géén strategie, of een strategie van afwezigheid. De PVV verloor maar liefst 11 zetels; dat is niet zomaar een ‘terugval’. Dat is een strategisch falen waar lessen uit getrokken moeten worden. En ja, Wilders durft vooralsnog geen verantwoordelijkheid te nemen.
