De zaak draait om een asielzoeker die een dwangsom ontving omdat de IND te laat besliste op zijn asielaanvraag. Dat geld werd aangemerkt als vermogen. Op basis daarvan stelde het COA in april 2022 vast dat de man € 5.803,33 moest betalen voor zijn verblijf in de opvang. Volgens het COA had hij door de dwangsom voldoende middelen om een deel van de kosten zelf te dragen.

De asielzoeker vocht die beslissing aan. Hij stapte naar de rechtbank en daarna in hoger beroep. Beide keren kreeg hij ongelijk.

Bevestiging van eerdere lijn
De Raad van State maakt korte metten met het hoger beroep. De zaak bevat volgens de rechters geen nieuwe rechtsvragen die verdere uitleg vragen. Belangrijker is dat de Afdeling verwijst naar een eerdere uitspraak uit januari 2026. Daarin is al vastgelegd dat een dwangsom kan meetellen als vermogen. Wie over dat vermogen beschikt, kan dus worden aangeslagen voor een eigen bijdrage aan de opvang.

In deze zaak ziet de Raad van State geen reden om van die lijn af te wijken. Het hoger beroep is ongegrond verklaard. De uitspraak van de rechtbank blijft in stand.

Gevolgen voor de opvang
De uitspraak onderstreept dat opvang niet automatisch kosteloos is. Asielzoekers zonder middelen betalen niets. Maar wie door een dwangsom of ander vermogen over geld beschikt, kan een rekening krijgen. Het COA mag die bijdrage vaststellen en innen, zolang dat gebeurt binnen de bestaande regels.

Voor asielzoekers die via juridische procedures geld ontvangen, is dat een belangrijk signaal. Het geld kan gevolgen hebben voor hun recht op gratis opvang. De Raad van State bevestigt hiermee dat de overheid dwangsommen niet los ziet van andere verplichtingen.

Tot slot oordeelt de Raad van State dat het COA geen proceskosten hoeft te vergoeden. De beslissing is definitief. De eigen bijdrage blijft staan.