De kwestie begon rond het 25-jarig bestaan van de Adviesraad Migratie, een officieel adviesorgaan van de overheid. De bijeenkomst stond gepland voor 1 juni bij Pakhuis de Zwijger in Amsterdam. Koopmans was door de adviesraad zelf voorgesteld als spreker. Toch besloot de organisatie hem te weren vanwege berichten op sociale media die volgens haar niet voldeden aan de gedragsregels.

Adviesraad accepteerde uitsluiting aanvankelijk
Al in april liet Pakhuis de Zwijger weten Koopmans niet als spreker te willen. Uit berichten tussen voorzitter Monique Kremer en directeur-secretaris Evelien van Roemburg blijkt dat de adviesraad zich daar aanvankelijk bij neerlegde. Er werd gesproken over mogelijke vervangers uit de 'conservatieve school'.

De adviesraad wist op dat moment nog niet dat Koopmans daadwerkelijk was uitgenodigd en dat die uitnodiging later was ingetrokken. Dat werd pas op 14 mei duidelijk, nadat Koopmans zijn uitsluiting zelf openbaar had gemaakt. Een dag later volgden Kamervragen van PVV-politici Geert Wilders en Marina Vondeling.

Ophef leidt tot zorgen over reputatie
Aanvankelijk wilde de adviesraad vooral uitleggen dat Pakhuis de Zwijger verantwoordelijk was voor het besluit. Over een nieuwe uitnodiging voor Koopmans werd nog niet gesproken. Van Roemburg schreef op 15 mei over de geplande verklaring: 'het is ook onze lijn naar buiten mochten serieuze media dit oppakken. Dat laatste verwachten wij niet.'

Na een kritische column van GeenStijl op 17 mei veranderde de situatie. Kremer schakelde een crisiscommunicatieadviseur in en waarschuwde voor mogelijke reputatieschade. De adviesraad besloot vervolgens een andere aanpak te kiezen.

Koopmans alsnog uitgenodigd
Op 18 mei volgde overleg met Pakhuis de Zwijger. De organisatie bleek niet bereid de uitsluiting terug te draaien. Daarop besloot de adviesraad de bijeenkomst naar een andere locatie te verplaatsen.

Op 19 mei werd bekendgemaakt dat Koopmans alsnog kon deelnemen. De vrijgegeven documenten laten daarmee zien hoe de adviesraad onder toenemende publieke en politieke druk van standpunt veranderde. Daarbij speelde volgens de interne communicatie vooral de mogelijke schade aan het eigen aanzien een belangrijke rol.