Deetman werd die ochtend gebeld door een collega-boer uit de buurt. Die had een schaap richting zijn schuur zien lopen. “Als ze dat doen, dan is het mis,” zegt Deetman. Even later stond hij zelf in het weiland. Zijn schatting: ongeveer veertig dode dieren. “Ze zijn in de keel gebeten. Dat zie je.” 

 Of het om een wolf gaat, moet nog officieel worden vastgesteld. Medewerkers van BIJ12 zijn ter plaatse om sporen te onderzoeken. Ook waren drie dierenartsen aanwezig. Zij hebben gewonde schapen met keelbeten die nog leefden, moeten euthanaseren. Deetman is overtuigd van de oorzaak. “Dit is geen hond. Dit is een wolf.” 

Derde aanval in korte tijd
De aanval staat niet op zichzelf. Een week eerder verloor Deetman veertien schapen. Daarvoor zes. “Ik ben er nu zestig kwijt,” zegt hij. De schapenhouder heeft naar eigen zeggen overal wolfwerende rastering geplaatst. Toch hielp dat niet. “Hij gaat eroverheen.”

De boodschap vanuit de overheid is volgens Deetman steeds dezelfde: beter beschermen. “Maar ik zou niet weten hoe,” zegt hij. Het gevoel van machteloosheid overheerst.

Meer stoppende schapenhouders
In de omgeving stoppen steeds meer collega’s. “Er zijn er al heel veel mee opgehouden. Ook vanwege de wolf,” zegt Deetman. “Mijn buurman had drie- tot vierhonderd schapen. Die heeft nu niets meer.”

Zelf wil hij nog niet stoppen. “Daar ben je geen boer voor,” zegt hij. Zijn zoon staat achter hem. “Die zegt: de wolf krijgt ons er niet onder.” Tegelijk erkent Deetman dat het steeds zwaarder wordt. “De dode dieren worden vergoed. Maar de ergernissen niet.”

Wat resteert is onzekerheid. Elke nacht opnieuw. “Je weet dat het weer kan gebeuren,” zegt Deetman. “Dat vreet aan je.” Voorlopig blijft hij doorgaan, maar de rek is eruit. “Het wordt betaald,” zegt hij. “Maar het blijft pure ellende.”