Azc-demonstraties, tussen wapenstok en geweten
Je trekt met enige tegenzin je ME uniform aan. Vest, beschermstukken, porto, wapenstok, alles zit op z’n plek, je controleert alles routinematig nog eens. En terwijl je de deur van de ME bus achter je dichttrekt en je collega's groet voel je de last op je schouders steeds zwaarder worden.
Op locatie aangekomen zie je hoe blikken veranderen zodra mensen het uniform herkennen. Hoe snel de spanning oploopt als jij en je collega’s op een locatie arriveren en een gebied afzetten. En je voelt het zelf ook. Vooral na Loosdrecht. Het is een spanning die bijna tastbaar is. Vorige week in Loosdrecht stond je tegenover mensen uit de buurt: vaders, moeders, doodnormale inwoners die zich zorgen maakten over de komst van een azc, over hun veiligheid, en die van hun kinderen.
