Allah Achahbar?
Loyaliteit blijkt een moeilijk begrip te zijn binnen de Nederlandse politiek, want loyaliteit schept naast verwachtingen immers ook verplichtingen. Verwachtingen dat wanneer je de positie van staatssecretaris aanvaardt je loyaal bent aan Nederland. Verplichtingen omdat je dient te handelen in het belang van hetgeen waarmee je zegt loyaal te zijn. In dit geval Nederland, of liever gezegd, de belangen van de Nederlandse burgers. Kennelijk bevond staatssecretaris Toeslagen en Douane Nora Achahbar zich daardoor in een onmogelijke spagaat? Naast een Nederlands paspoort heeft Achahbar namelijk ook een Marokkaans paspoort en da’s de reden voor haar vertrek, ze had last van een loyaliteitscrisis.
De afgelopen week werd er namelijk door diverse moslimorganisaties druk op haar gelegd, onder andere vanuit de Marokkaanse gemeenschap waar ze vanwege haar banden met Marokko deel van uitmaakt. Druk vanwege de verontrustende beelden van Marokkaanse jongeren die in Amsterdam letterlijk jacht maakten op supporters van Maccabi Tel Aviv. Een jacht die door deze Marokkaanse jongeren zelf trots getypeerd werd als een ‘Jodenjacht’. Uiteraard klonken er vanuit de Nederlandse samenleving verontrustende geluiden vanwege dit openlijk antisemitisme, de Jodenhaat en de schaamteloze jacht op weerloze burgers. Maar ook vanwege het feit dat er al tientallen jaren sprake is van een grote groep slecht geïntegreerde Marokkanen die hieraan ten grondslag ligt. Een groep die bijvoorbeeld ook oververtegenwoordigd is in de kleine en straatcriminaliteit, maar ook in de drugshandel.
