Goed voorbeeld doet goed volgen, dat moet Hugo de Jonge gedacht hebben toen hij er 5,1 miljard aan coronageld doorheen joeg en de bonnetjes liet vallen in de bodemloze bouwput van het Binnenhof, waar het belastinggeld met bakken in verdwijnt. Zijn lichtend voorbeeld? Ursula von der Leyen, de ongekroonde Europese koningin, die andermans geld uitgeven tot een kunst heeft verheven. Het Coronaherstelfonds is namelijk niets meer en niets anders dan het zoveelste Brusselse vehikel om de Europese ideologische schoorsteen te laten roken en – niet in de laatste plaats – om te verhullen dat de EU op haar laatste benen loopt. De vraag is namelijk, wat was er eerst: de kip, of het ei? De crisis die geld behoeft voor de bestrijding daarvan, of de behoefte aan geld die wordt vervuld door een crisis te creëren? Zou het kunnen dat de enige echte crisis die er is, het openbaar bestuur zelf is? Het nationaal, Europees, mondiaal, Westers openbaar bestuur en het daaruit voortvloeiende beleid, dat door onkunde, corruptie, oorlogszucht en machtswellust dusdanig uit zijn krachten is gegroeid dat het ons niet alleen de kop, maar ook het collectief kapitaal kost? Hoe toevallig is het tenslotte dat er om de zoveel tijd weer een oh zo barmhartig noodfonds wordt opgetuigd omdat de wereld – weer - vergaat, waarvoor astronomische bedragen worden geleend en waarmee dus gecreëerd geld de economie in wordt gepompt? Want daarmee kan de motor weer even blijven draaien en komt niet alles midden op de bestuurlijke snelweg plotseling tot een crashing halt. De vraag is natuurlijk wel alleen: hoe lang kun je de benzine nog verdunnen voordat de auto ermee ophoudt? En, krijg je hem dan ooit nog aan de praat?