Zweeds voorstel voor subsidiestop aan gemeenten die remigratie weigeren
In Zweden groeit de discussie over vrijwillige remigratie. De regering van Tidö, waarin de Zweedse Democraten een sleutelrol spelen, wil dat meer migranten die niet integreren, terugkeren naar hun land van herkomst. Maar een aantal rood-groene gemeenten weigert daaraan mee te werken. Volgens wethouder Daniel Källenfors in de gemeente Lidingö is dat onaanvaardbaar. Hij vindt dat gemeenten die de remigratie dwarsbomen, geen recht meer hebben op overheidssubsidies.
Vrijwillige terugkeer is in Zweden geen nieuw idee. Het werd al in de jaren zeventig ingevoerd door de socialistische premier Olof Palme. De Tidö-regering heeft de regeling onlangs uitgebreid, zodat migranten die geen toekomst zien in Zweden, met financiële steun kunnen terugkeren. Toch weigeren meerdere linkse gemeenten samen te werken met de nationale coördinator Teresa Zetterblad, die de uitvoering van het beleid leidt.
Källenfors, voorzitter van de gemeenteraad van Lidingö en lid van de Gematigden (Moderaterna), begrijpt daar niets van. In een Facebook-verklaring schrijft hij: “Wie er niet in is geslaagd om deel uit te maken van de Zweedse samenleving of die geen deel wil uitmaken van de Zweedse samenleving, moet uiteraard informatie en hulp krijgen over hoe terug te keren naar huis.”
Hij wijst erop dat het idee niet bedoeld is om mensen te dwingen, maar om perspectief te bieden aan wie zich in Zweden niet thuis voelt. “Het is verre van vanzelfsprekend dat iedereen die vanuit alle hoeken van de wereld naar Zweden is gekomen zich hier en in de Zweedse cultuur thuis voelt,” aldus Källenfors.
Cultuurverschillen en integratieproblemen
Volgens Källenfors ontbreekt bij veel linkse bestuurders elk realisme over de culturele kloof. “Er zit een niet te verwaarlozen hoeveelheid theater en zelfgenoegzaamheid in de bewering dat de Zweedse cultuur en de Zweedse manier van leven voor iedereen geschikt zouden moeten zijn,” zegt hij.
Hij stelt dat Zweden op sociaal en cultureel vlak sterk verschilt van landen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Die verschillen zouden volgens hem vaak leiden tot spanningen en misverstanden. “Zweden is internationaal gezien juist vreemd en, wat waarden betreft, zo ver verwijderd van culturen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika als maar kan – een combinatie die zelden goed uitpakt voor beide partijen.”
Källenfors koppelt het integratieprobleem ook aan criminaliteit en financiële tekorten. Gemeenten die weigeren met de regering samen te werken, kampen volgens hem opvallend vaak met hoge werkloosheid en afhankelijkheid van rijksbijdragen.
