Klimaatbeleid als geldmachine: wie profiteert van de massale overheidsuitgaven?
Er gaat steeds meer geld naar klimaatbeleid. Jaar na jaar stijgen de uitgaven, terwijl de uitstoot nauwelijks daalt en olie en gas dominant blijven. Tegelijk ontstaat een wereld waarin CO2 niet alleen een probleem is, maar ook een prijs, een product en een verdienmodel. Volgens natuur- en wetenschapsjournalist Rypke Zeilmaker is dat geen toeval, maar precies het doel van het groene beleid. In een scherpe lezing afgelopen vrijdag fileerde hij het systeem achter de klimaatagenda — op een plek die nauwelijks symbolischer kon zijn: vlak bij Schiphol.
Nederland geeft jaarlijks 31 miljard euro uit aan zogenaamde milieubelastingen. Dat was tien jaar geleden nog 10 miljard. Ondertussen stijgen de wereldwijde CO2-emissies gewoon door. De energiemix is na dertig jaar klimaatbeleid nauwelijks veranderd: olie en gas zijn nog altijd goed voor zo'n 80 procent van het mondiale energieverbruik. Als het doel emissiereductie was, is het systeem mislukt. Maar Zeilmaker stelt een andere vraag: wat als dat helemaal niet het doel was? In een lezing van Café Weltschmerz gaat hij daarop dieper in.
