De kritiek komt uit verschillende politieke hoeken. Rechtse partijen vrezen dat Macron zijn invloed wil behouden na zijn vertrek. Linkse partijen zeggen dat onafhankelijke controleorganen worden verzwakt. Ook conservatieven uiten zorgen over de onafhankelijkheid van instellingen.

Tegelijk verdedigen bondgenoten van Macron de benoemingen. Zij stellen dat ervaring en deskundigheid doorslaggevend zijn. Volgens een vertrouweling is het ‘normaal na twee termijnen dat mensen die aan deze dossiers hebben gewerkt worden benoemd’. Beschuldigingen van een strategie om een opvolger te dwarsbomen noemt hij ‘vergezocht’.

Kritiek op benoemingen en belangenconflict
Een van de meest besproken benoemingen is die van Amélie de Montchalin bij de Rekenkamer. Zij was eerder minister onder Macron. Critici vinden dat hiermee een traditie wordt doorbroken waarbij juist oppositiefiguren werden benoemd om onafhankelijkheid te waarborgen.

De benoeming leidde tot scherpe reacties. Parlementslid Jean-Philippe Tanguy noemde het ‘een schandaal’. Hij beschuldigde het kamp van Macron ervan de financiële problemen te verbergen. Ook de socialist Arthur Delaporte sprak van ‘de absolute vermenging van rollen die de instelling verzwakt’.

Daarnaast zijn er juridische stappen gezet tegen de benoeming. Anticor en andere organisaties hebben procedures gestart. Een uitspraak wordt binnenkort verwacht, al lijkt de kans klein dat de benoeming wordt teruggedraaid.

Een van de felste critici is hoogleraar Paul Cassia. ‘Als dit zou gebeuren in het Hongarije van meneer Orbán, zouden alle democraten hun haren overeind hebben staan’. Volgens hem is er sprake van een fundamenteel probleem. ‘De president heeft hier een structureel belangenconflict gecreëerd.’

Politieke strijd richting 2027
De discussie gaat verder dan één benoeming. Ook andere posities liggen onder vuur. Zo wordt gesproken over mogelijke nieuwe functies voor voormalige ministers en vertrouwelingen van Macron. Dat voedt de indruk dat het huidige machtsblok invloed wil behouden.

De strijd speelt zich grotendeels af buiten het zicht van de kiezer. Toch is de inzet groot. Benoemingen op hoge posities kunnen jarenlang invloed hebben op beleid en toezicht. Daardoor zien oppositiepartijen dit als een cruciaal strijdpunt.

Volgens de Republikeinen probeert het huidige systeem zichzelf te beschermen. Zij stelden: ‘Wanneer het macronisme in het land instort, klampt het zich vast aan de tegenmachten’. Daarmee doelen zij op de invloed via instellingen.