Wie houdt toezicht op de waakhonden van Brussel?
Om 16.58 uur op een vrijdagmiddag, net toen Brussel zich klaarmaakte om het weekend in te gaan, kwam er een e-mail binnen in mijn inbox. Na bijna veertien maanden van onderzoeken, briefwisseling en herhaalde verzoeken om informatie was MCC Brussels geschorst uit het Transparantieregister van de Europese Unie.
Er kwam meteen één vraag bij me op. Hoe kan een organisatie die jarenlang heeft geprobeerd transparant te werken, plotseling worden buitengesloten van het systeem waar ze zich vrijwillig bij had aangesloten?
Het antwoord zegt veel meer over Brussel dan over MCC Brussels. Toen we drie jaar geleden onze deuren openden, deden we precies wat elke verantwoordelijke organisatie zou moeten doen. We leerden de regels kennen. We volgden de procedures. Nog voordat we een volledig gevestigde Belgische rechtspersoon waren geworden, zorgden we ervoor dat we via onze Hongaarse partnerorganisatie correct geregistreerd waren. Zodra MCC Brussel formeel was opgericht, hebben we onze eigen registratie verkregen. Wij geloofden in transparantie. Dat doen we nog steeds. Maar onze ervaring heeft mij ertoe gebracht een andere vraag te stellen. Wie houdt toezicht op de waakhond?
