Van der Linde is al jaren actief bij demonstraties rond onder meer de Palestijnse gebieden, klimaat en 'extreemrechts'. Zijn confrontaties met overheid en politie leiden geregeld tot juridische procedures. Daarbij draait het vaak om de manier waarop persoonsgegevens over hem worden vastgelegd en gebruikt.

Hij dient onder meer verzoeken in op basis van de Algemene verordening gegevensbescherming (AVG), de Wet politiegegevens en de Wet open overheid. Het gaat bijvoorbeeld om inzage, verwijdering of rectificatie van gegevens.

Vier zaken, één vergoeding
De uitspraak van woensdag draait om vier procedures die de Raad van State eind april gezamenlijk behandelde. Van der Linde vroeg in alle vier een schadevergoeding omdat de behandeling volgens hem te lang had geduurd.

De hoogste bestuursrechter geeft hem daarin gelijk, maar trekt tegelijkertijd een grens. De vier zaken vertonen volgens de Raad van State zoveel overlap dat niet vier afzonderlijke vergoedingen hoeven te worden betaald.

„De procedures die [appellant] voert gaan in de kern over hetzelfde onderwerp”, schrijft de Raad. Het gaat telkens om gegevens die zijn verwerkt naar aanleiding van zijn „publieke optreden als demonstrant”. Ook de juridische argumenten vertonen volgens de rechter regelmatig veel overlap. 

De oudste procedure liep wel veel te lang. Vanaf het bezwaar in november 2019 tot de uitspraak verstreken ongeveer zes jaar en negen maanden. Daarmee werd de redelijke termijn met ongeveer twee jaar en negen maanden overschreden.

De vergoeding bedraagt standaard 500 euro per halfjaar overschrijding. Van der Linde krijgt daarom 3.000 euro. Omdat de vertraging vooral bij de Raad van State ontstond, moet de Staat het volledige bedrag betalen. 

Meer dan veertig uitspraken
Opvallend is de omvang van het aantal procedures. De Raad van State schrijft dat inmiddels in ruim veertig zaken van Van der Linde uitspraak is gedaan. Daarnaast zijn er nog meer dan dertig zaken van hem in behandeling.

De bestuursrechter wijst daarbij expliciet op de werklast. Doordat Van der Linde afzonderlijke procedures begint die inhoudelijk geregeld overlappen, moeten bestuursorganen en rechters telkens onderzoeken hoe de verschillende zaken zich tot elkaar verhouden.

Bij toekomstige zaken gaat de Raad van State daarom bekijken of opnieuw sprake is van samenhang. Als Van der Linde al een vergoeding heeft gekregen voor vertraging in sterk verwante procedures, kan een volgende schadevergoeding worden beperkt of zelfs achterwege blijven.

Van der Linde bestrijdt tegenover De Telegraaf het beeld dat hij met procederen simpelweg inkomsten probeert te verdienen. „Maar het is dus geen salaris hè, het zijn vergoedingen voor geleden schade”, zegt hij.

Ook wijst hij de verantwoordelijkheid voor de oplopende bedragen van zich af. „Ik heb de regels niet bedacht, en de hoogte van de vergoedingen ook niet.”

Volgens hem ligt het probleem bij de trage behandeling van zijn klachten en procedures. „Ik heb een behoorlijk groot conflict met de overheid, of liever gezegd met het systeem. Als ze mij niet goed behandelen, dien ik een klacht in. Die klachten blijven vervolgens heel erg lang liggen, waardoor het opstapelt.”

Hij voegt eraan toe: „Als de rechtbank en Raad van State er voortvarender mee aan de slag waren gegaan, was het ook niet zo ver opgelopen.”

Ook regelmatig tegenover politie en OM
De procedures passen in een langer conflict tussen Van der Linde en verschillende overheidsinstanties. Hij komt regelmatig in aanraking met politie en justitie tijdens demonstraties en vecht besluiten vervolgens juridisch aan.

Zo werd hij dit jaar aangehouden rond de Nationale Dodenherdenking op de Dam, waar hij een bord met de tekst „Nooit meer is nu” omhooghield en volgens de politie geen gehoor gaf aan een aanwijzing om naar een andere plek te gaan. Ook die afhandeling wordt door hem aangevochten.

Van der Linde benadrukt bovendien dat hij niet alleen schadevergoedingen ontvangt wegens trage procedures, maar ook inhoudelijke rechtszaken tegen de overheid wint.

De nieuwste uitspraak levert hem in ieder geval opnieuw 3.000 euro op. Tegelijk laat de Raad van State voor het eerst duidelijk blijken dat het grote aantal sterk samenhangende procedures niet automatisch tot telkens nieuwe volledige schadevergoedingen hoeft te leiden.