Nee, de opvangcrisis is niet de schuld van partijen die de opvang hebben afgebouwd. Er is opvang genoeg als we hetzelfde zouden doen als andere EU-landen.

Het is de schuld van automutilatief tolerante mensen in ons systeem die twee keer zoveel asielzoekers rechten geven als waar volgens andere EU-landen recht op bestaat. Dat kan de sociale infrastructuur niet aan, dus statushouders (waarvan de helft elders geen status zou krijgen maar juist uitgezet zou worden, waardoor die plekken vrijkomen) blijven zitten. En dan raakt de - naar EU-maatstaven - méér dan voldoende opvang vol, ja. Want wachten op woningen die er niet zijn, duurt lang. Zeker als er twee keer zoveel wachtenden als nodig vóór je zijn. En ondertussen mag de familie ook al deze kant op komen, die daar ook nog eens een slaapplek moet krijgen (waarvan dus óók de helft in andere EU-landen niet welkom was geweest en geen slaapplaats nodig had gehad).

De opvangcrisis is dus inderdaad een asielcrisis. Niet de verkeerden de schuld geven. De hoeveelheid geaccepteerde asielaanvragen in Nederland is totaal belachelijk (twee keer zoveel als elders!!) en stagneert de heleboel.

En daarnaast: Luister nu verdorie eens als de democratie je lief is. NEE, het volk wil niet meer opvang om deze automutilatieve gekkigheid door te kunnen zetten. Zij hebben juist tegen het doorzetten gestemd. Zij hebben overduidelijk gekozen voor MINDER migratie en het stoppen met deze uit de hand gelopen, samenlevingsopbrekende tolerantie. En het kan blijkbaar dus volgens de EU sowieso ook al de helft minder.

Deze column verscheen oorspronkelijk op de LinkedIn-pagina van Mienke de Wilde. Met haar toestemming staat deze ook op NieuwRechts.