Geweld tegen Joden is normaal geworden. Niemand kijkt er nog van op
Of ik bij de Maccabi Women Circle wilde vroeg een Joodse vriendin. Het was in de periode dat de Israëlische Yohay Sponder in Amsterdam wilde optreden en de Nederlandse theaters eensgezind de gelederen én deuren sloten. Ik kan wel 100 man kwijt, appte ik haar, ideetje? Dat was het niet, het moest en zou in Amsterdam, het moest en zou in een theater. Ik snap het wel – en tegelijkertijd helemaal niet. Dat is een verschil tussen mij en mijn joodse vrienden: zij verzetten zich onvermoeibaar tegen de grachtengordeliaanse cancelcultuur die hoort bij de media, terwijl ik die (vol woede, dat wel) als een Nederlands fact of life beschouw.
Enfin, het is een grote groep voornamelijk Joodse vrouwen die hatelijke en antisemitische ervaringen delen, waarbij de berichtgeving over de Israëlische zeven oktober gevangenen iedereen bezighoudt en vooral raakt. Daarnaast organiseren ze events, zoals laatst met wat hoofdredacteuren van media. Nogmaals: het geduld en doorzettingsvermogen van deze vrouwen, het is niet de mijne. Ik heb er geen moeite mee om idiote mensen, waartoe ik vele hoofdredacteuren en journalisten van mainstream media reken (en zij mij, het is altijd wederzijds) uit de weg te gaan. Val dood neer, geef vooral de domme mensen de ruimte in je dode bomen om hun meer dan dertien in een dozijn meningen te laten verkondigen (niet dat ze kunnen schrijven maar dat hoeft tegenwoordig toch niet meer), en zie je blad zienderogen lezers kwijtraken. Breng mij de popcorn! Het enige wat steekt, is dat ze daarvoor betaald worden maar goed. Popcorn kost toch niets.
