“Ik heb het gevoel dat ik eruit gewerkt word,” zegt Kluveld in een interview met het Amerikaanse persbureau JNS. “Ze zeggen: niemand wil nog met je samenwerken. Maar dat is een zelfvervullende voorspelling. Ze wíllen ook niet erkennen dat ze fout zitten.”

Confrontatie op de campus
Op 13 mei filmde Kluveld een pro-Palestijnse demonstratie voor haar leslokaal. Volgens haar riepen demonstranten leuzen als “Zionisten van de campus” en vergeleken ze zionisten met nazi’s. Er werd geschreeuwd door een megafoon, met trommels en sirenes, wat volgens Kluveld in strijd is met de huisregels van de universiteit.

Toen zij de actie wilde vastleggen, werd zij aangesproken door de integrale veiligheidscoördinator van de universiteit, samen met een demonstrant. Beiden eisten dat ze het filmen zou stoppen en de beelden zou wissen. Kluveld weigerde: “Ik zei: hou op met dit soort discriminatie.”

De situatie liep uit de hand. “Ze kwamen met die megafoon heel dicht bij me staan, op zo’n twintig centimeter. Ze hadden een vlag waarmee ze me aanraakten, tegen mijn hoofd aan.” Ook de decaan en directeur van de faculteit spraken haar aan en beschuldigden haar ervan de spanningen te verergeren. Kluveld: “Maar ik ging niet weg. Ik zei: ik onderhandel niet met terroristen. Want dat is chantage. Voor je het weet vragen ze of ik m’n arm afhak.”

Afgevoerd en geïsoleerd
Uiteindelijk werd Kluveld door medewerkers afgevoerd naar een ander gebouw. Niet voor haar veiligheid, maar op verzoek van studenten die zich onveilig zouden voelen in haar aanwezigheid. “Als ze me iets hadden aangedaan, me hadden geslagen of onderuit hadden gehaald… ik geloof niet dat iemand had ingegrepen,” zegt Kluveld.

In plaats van op te treden tegen het antisemitisme, koos de universiteit volgens haar de aanval op haar persoonlijk. Ze moest zich verantwoorden voor haar gedrag, werd opgeroepen voor een bemiddelingsgesprek en haar naam verdween van het kantoorbordje. “Ik heb geen toegang meer tot mijn kantoor. Ik besta bijna niet meer digitaal.”

Dode duiven en bloed op haar auto
De bedreigingen bleven niet beperkt tot de universiteit. Thuis kreeg Kluveld te maken met lugubere intimidatie. “Er zijn dode duiven op mijn auto gelegd. Soms onthoofd, met het hart eruit. Bloed op de portieren. Ook online krijg ik bedreigingen.”

Hoewel de universiteit voor een aantal incidenten aangifte deed, werden antisemitisme of Holocaustontkenning volgens Kluveld bewust niet genoemd. “Dat terwijl die dingen strafbaar zijn.”

Ze stelt: “Ik wil blijven. Want de mensen die dit laten gebeuren, die dit haat zaaien, die moeten weg. Niet ik. Als je hen eruit zet, red je de universiteit.”

Reactie universiteit: “We steunen wie zich bedreigd voelt”
De Universiteit Maastricht noemt Kluvelds lezing van de gebeurtenissen “onjuist”, meldt JNS. Woordvoerder Koen Augustijn zegt dat medewerkers op 13 mei juist probeerden “de oplopende emoties aan beide kanten” te temperen. “We hebben haar gewezen op de mogelijkheid om een klacht of aangifte in te dienen.”

Volgens de universiteit is er “geen ruimte voor geweld, discriminatie of opruiing” en wordt iedereen die zich bedreigd voelt, gesteund. Verdere details over veiligheidsmaatregelen of interne procedures wil de universiteit niet geven.

Toch blijft Kluveld bij haar kritiek. “Als je antisemitisme zijn gang laat gaan, ben je dan zelf geen antisemiet?” vraagt ze zich hardop af. “Ik heb jarenlang onderzoek gedaan naar toekijkers tijdens de Holocaust. Dat gedrag zie ik nu terug bij de academische elite.”